Μια καταδίκη στην χώρα που γεννήθηκε το Θέατρο…

Απ το Jungle Report

Σε πέντε χρόνια φυλάκιση, καταδικάστηκε ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Η ποινή είναι εξαγοράσιμη με 20 ευρώ ημερησίως. Με λίγα λόγια, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι, τώρα ο ΟΠΑΠ είναι πλέον δικός του, και η εταιρία που κάποτε γέμιζε τα δημόσια ταμεία, τώρα γεμίζει την τσέπη του Μελισσανίδη και των πολιτικών φίλων του.

Και για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, η πώληση ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη, ήταν στρατηγική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή ότι συμβαίνει με τους ολιγάρχες στην Ελλάδα γενικότερα, όπως πχ παλαιότερα με την Ολυμπιακή στον Βγενόπουλο ή τώρα με την πώληση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού στον Λάτση.
Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα βοηθά τους ολιγάρχες χαρίζοντάς τους δημόσιο χρήμα, και οι ολιγάρχες βοηθούν το πολιτικό σύστημα χρηματοδοτώντας τα κομματικά ταμεία και διατηρώντας τα ουσιαστικά στην εξουσία.

Απλά στην περίπτωση Μελισσανίδη δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα λόγο της άρρηκτης σχέσης του επιχειρηματία με την Νέα Δημοκρατία και συγκεκριμένα με τον σημερινό αρχηγό της.
Δεν έχεις δικηγόρο τον Φαήλο Κρανιδιώτη για τις νομικές του γνώσεις, απλά στέλνεις έτσι ξεκάθαρο μήνυμα.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, τις εννέα αναβολές της δίκης λόγο της απουσίας πολιτικής αγωγής, δηλαδή του εκπροσώπου του νομικού συμβουλίου του κράτους, τα εκατομμύρια που φέσωσε το Ελληνικό δημόσιο η Aegean Power, η χαριστική παραχώρηση του ΟΠΑΠ, κλπ.

Ο Μελισσανίδης έπρεπε πάση θυσία να βοηθηθεί επιχειρηματικά και στα προβλήματα του με την δικαιοσύνη, ώστε να είναι αναγκασμένος να χρηματοδοτεί τους προστάτες του. Όποιος ελέγχει τον ΟΠΑΠ με τα τεράστια ποσά που δαπανά καθημερινά για την διαφήμιση των προϊόντων του, ουσιαστικά ελέγχει και εκβιάζει τα ΜΜΕ απειλώντας τα με οικονομική ασφυξία.
Ποιο κανάλι ή εφημερίδα θα τολμήσει να δημοσιεύσει οτιδήποτε εναντίων του Μελισσανίδη και των πολιτικών φίλων του, ρισκάροντας να χάσει τα εκατομμύρια του ΟΠΑΠ;

Δέκα δισ. σε ένα μπουκάλι γάλα

Κυριακή πρωί, χθες δηλαδή, σε ραδιοφωνικό σταθμό, δυο δημοσιογράφοι του οικονομικού ρεπορτάζ μιλούν στο τηλέφωνο με τον κ. Παπαδημούλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για τι άλλο; Για τη συζήτηση που θα γινόταν από το μεσημέρι στη Βουλή. Προσπαθεί ο βουλευτής να τους εξηγήσει ότι το πιο σημαντικό θέμα είναι αυτό με τις Τράπεζες. Εκείνοι (που κάποτε ήταν συνήγοροι και των εταιρειών για φθηνότερο ρεύμα που άρπαξαν με τα λεφτά για τη Δ.Ε.Η. μαζί και το χαράτσι των σπιτιών και τώρα τους κυνηγάει ο εισαγγελέας) μιλούν επάνω στη φωνή του, σκεπάζοντας τα λεγόμενά του. Κάποια στιγμή, καταφέρνοντας να βρει ένα μικρό κενό, ακούγεται να τους ρωτάει: Αυτό το θέμα με τη Eurobank δεν σας ενδιαφέρει; Εκείνοι συνεχίζουν να του μιλούν για το γάλα και μπροστά στην επιμονή του αναγκάζονται να του πουν πως «γι’ αυτά τα θέματα» να κλείσουν μια συνάντηση (προφανώς αφού θα έχει ψηφιστεί και χαθεί το θέμα), να πιούν τσάι και καφέ(!) να πουν και καμιά… κουβέντα. Λεπτομέρεια(;): Χορηγός σε βασική καθημερινή εκπομπή του ίδιου σταθμού η Eurobank.

Το προ-περασμένο καλοκαίρι είχα γράψει ότι οι επόμενοι (ταξικοί) εχθροί του ελληνικού λαού θα είναι οι Τραπεζίτες και οι «καλοντυμένοι ασβοί» που κυκλοφορούν εκεί γύρω στην Πλατεία Συντάγματος. Ο πόλεμος για το γάλα δεν ήταν παρά ένας καλοδεχούμενος αντιπερισπασμός (τους είδατε τους παλληκαράδες πώς είπαν ναι σε όλα τα μεσάνυχτα αφού έκαναν τη λεζάντα τους και ακούστηκε το ονοματάκι τους), για να μείνει στο σκοτάδι το θέμα των Τραπεζών. Που όπως είδαμε μέσα και έξω από τη Βουλή πολλοί ήθελαν να μην ακουστεί κουβέντα. Για να περάσει μεσάνυχτα και κάτι, εύκολα με την ψήφο βουλευτών που ούτε καν είχαν διαβάσει τις 800 περίπου απαραίτητες σελίδες (για να είσαι απλά ενημερωμένος για το περιεχόμενο, όχι να αποκτήσεις και άποψη). Και όπως παρατήρησε κάποιος, μερικοί από αυτούς ήταν στα τηλεοπτικά κανάλια (που απαιτούν βάψιμο μαλλιού, δέσιμο γραβάτας, νύχια, πούδρες, κόντρες) , άρα είχαν ακόμη λιγότερο χρόνο για να ξεφυλλίσουν έστω και λίγο τις σελίδες με τα επίμαχα άρθρα.

Ε, λοιπόν, από χθες βράδυ οι Έλληνες πολίτες θα είναι φτωχότεροι κατά 10 δισεκατομμύρια Ευρώ εξαιτίας των εσωτερικών κυβερνητικών πιέσεων, που κάνουν τελικά το κέφι των Τραπεζιτών. Με πρώτη κερδισμένη την ομάδα γύρω από τη Eurobank. Την περιβόητη Τράπεζα που έχει καταντήσει πληγή. Διότι και όταν ήταν να συγχωνευτεί με την Εθνική, ξαμολύθηκαν διάφοροι «αξιοπρεπείς» δημοσιογράφοι και εξυμνούσαν τις προοπτικές του «κόλπου» όπως θα αποδεικνυόταν τελικά. Διότι θα κόστιζε 18 δισεκατομμύρια, ένα υπέρογκο δηλαδή ποσό, και ο Λάτσης, το πολύ με 100 εκατομμύρια, θα αποκτούσε δεσπόζουσα θέση κυρίου μετόχου στις δυο Τράπεζες. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό τελικά δεν έγινε δεκτό. Τώρα έγινε νέα απόπειρα. Από το 2008 έχουμε δώσει στις Τράπεζες 208 δισεκατομμύρια για να σωθούν. Οι αποτυχημένοι ιδιοκτήτες-διευθυντές τους όχι μόνο δεν επέστρεψαν τα μπόνους (γιατί να παίρνουν μπόνους αφού έπεσαν έξω; Και ας λένε ότι το ελληνικό κράτος τους έριξε έξω δίνοντάς τους με το ζόρι ομόλογα), αλλά δεν έφυγαν ποτέ και τώρα με τις χθεσινές μεθοδεύσεις θα δοθεί η δυνατότητα και σε αυτούς και σε ξένους, με χαρτιά που έχουν στα χέρια τους(για να μην εξηγούμε εδώ τα περί warrants), να αγοράσουν, ιδιαίτερα τώρα με τη Eurobank, μετοχές πιο φθηνά περίπου κατά 25% και από την τρέχουσα τιμή της μετοχής της. Κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς οι απέξω. Κάτι τέτοια δεν ήθελαν βέβαια να ακούσουν χθες το πρωί εκεί στο ραδιόφωνο και το βράδυ όσοι ψήφισαν Ναι, χωρίς να ξέρουν τι ψηφίζουν, κι αυτοί σήμερα θα είναι αμέριμνοι και ευχαριστημένοι. Θα μου πεις ότι μερικές φορές καλύτερα και για εμάς θα ήταν να μην ξέρεις τίποτα για το Μέλλον σου, αφού είναι σίγουρα ζοφερό.

Όσο για το γάλα, πιστέψτε με, δεν το χρειάζονται οι ενήλικες, το ασβέστιο το βρίσκεις σε άλλες τροφές (τυρί, αμύγδαλα, όσπρια), και χωρίς την αγωνία αν είναι ημέρας ή όχι. Γυρίστε τους την πλάτη, θα τιμωρήσετε πολλούς με μια μόνον κίνηση.

Πηγή: Protagon.gr

Ο ΙΟΒΕ και πέντε… ντόπιοι έγραψαν τις περιβόητες προτάσεις του ΟΟΣΑ

Οι κυβερνητικές τακτικές εξαπάτησης του λαού δεν έχουν τελειωμό.
Ένα ακόμη καινούργιο παράδειγμα περιγράφει η Εφημερίδα των Συντακτών:

Με τη σφραγίδα του ΟΟΣΑ, αλλά τη γραφίδα του ΙΟΒΕ και πέντε ντόπιων δικηγόρων και οικονομικών συμβούλων, που ανέλαβαν ως υπεργολάβοι τη δουλειά και θα μοιραστούν το 1 εκατομμύριο ευρώ της σύμβασης, συντάχθηκε η περιβόητη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ για την απελευθέρωση των αγορών, που έφτασε να γίνει «προαπαιτούμενο» στη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Στην πολυσέλιδη έκθεση με τις 529 «συστάσεις» -άλλες λογικές, άλλες παράλογες- που υποτίθεται υπαγορεύει ο διεθνής οργανισμός για να αρθούν στρεβλώσεις σε κλάδους αιχμής της οικονομίας, όπως τα τρόφιμα, το λιανεμπόριο, τα οικοδομικά υλικά και ο τουρισμός, η κυβέρνηση και διάφοροι «λομπίστες» επιχειρηματικών κλάδων που την πλαισιώνουν, «πέρασαν» ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί: από την απελευθέρωση της διάρκειας ζωής στο «φρέσκο» γάλα, τη διάθεση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων στα σουπερμάρκετ και την κατάργηση της ενιαίας τιμής των βιβλίων, που αποτελούν σήμερα και θέματα αιχμής, μέχρι αιτήματα, όπως είναι η κατάργηση των κυριακάτικων παζαριών στην Πλατεία Αβησσυνίας και τον Πειραιά, επειδή… νοθεύουν τον ανταγωνισμό, ή την πρόσμειξη του ελαιόλαδου με υποδεέστερα λάδια, την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για όλα τα εμπορικά καταστήματα κ.ά.

Η κυβέρνηση είχε από την αρχή καλλιεργήσει την εικόνα πως η συγκεκριμένη μελέτη θα αποτελέσει «τομή» για την ελληνική οικονομία, ωστόσο στην πραγματικότητα αυτό που επεδίωξε, βάζοντας στη μέση τον ΟΟΣΑ, ήταν να ντύσει με τον μανδύα της εγκυρότητας ενός διεθνούς οργανισμού τις πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς που έχουν ήδη προαποφασιστεί να επιβληθούν.

Την έκθεση αυτή την ανέθεσε η κυβέρνηση στον ΟΟΣΑ με σύμβαση που προβλέπει τίμημα 936.000 ευρώ χωρίς τον ΦΠΑ (από το ΕΣΠΑ) και εν συνεχεία ο διεθνής οργανισμός την ανέθεσε με υπεργολαβία στον ΙΟΒΕ προς περίπου 600.000 ευρώ και σε άλλους πέντε Ελληνες εμπειρογνώμονες, εκ των οποίων τρεις νέες δικηγόρους και δύο οικονομολόγους. Στη σύνταξη της μελέτης έλαβαν μέρος επίσης αμισθί υπάλληλοι της Επιτροπής Ανταγωνισμού, του υπουργείου Ανάπτυξης κ.ά. Ο ΟΟΣΑ την «υπέγραψε», αλλά κράτησε και αποστάσεις, αναφέροντας πως «οι γνώμες που εκφράζονται και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται δεν αντανακλούν απαραιτήτως τις επίσημες θέσεις του Οργανισμού ή των κρατών-μελών του». Ενώ λοιπόν κάθε γραμμή, κάθε λέξη, κάθε παράγραφος αυτής της έκθεσης των 600 σελίδων στην πραγματικότητα είναι γραμμένη από Ελληνες «τεχνοκράτες», φτάσαμε σήμερα να έχουμε τάχα μου «σκληρή διαπραγμάτευση» με την τρόικα για το ποιες από όλες αυτές τις συστάσεις που «παρεισέφρησαν» στη μελέτη θα δεχτούν να ψηφίσουν οι βουλευτές μας στη Βουλή, σε μια ψηφοφορία-παρωδία του «ενός άρθρου για όλα».

Βασίλης Γεώργας

Φρέσκο Ελληνικό Γάλα: Το Καρτέλ της Διαπλοκής

Εάν ήθελε το κράτος φτηνότερη τιμή και για τον καταναλωτή και μεγαλύτερη παραγωγή άρα μικρότερες εισαγωγές άρα περισσότερες θέσεις εργασίας.

Ιδού τι πρέπει να κάνει μετρήσιμα

-- Πληρωμή σε 35 ημέρες των φρέσκων και νωπών προϊόντων από το λιανεμπόριο όπως ορίζουν οι ΕΕ νόμοι και δεν εφαρμόζεται στην Ελλάδα με αποτέλεσμα εσύ να πληρώνεις μετρητά και αυτοί να πληρώνουν μετά απο έξι μήνες: -5% ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ

-- Ένα τιμολόγιο για το προϊόν από την αρχή μέχρι το τέλος ώστε να μην συσκοτίζεται η πραγματική τιμή αγοράς η οποία με τις εκπτώσεις φτάνει να είναι -20% από την αρχικά αναγραφόμενη: -5 με -10% στην τιμή.

-- Απαγόρευση των επιστροφών στο γάλα, ώστε να εξορθολογιστεί η αλυσίδα παραγγελιών και να αναγκαστούν να πουλάνε φτηνότερα μετά την τρίτη ημέρα.. Στα δικά τους γάλατα τα σουπερμάρκετ που δεν έχουνε επιστροφές πως διαχειρίζονται τις παραγγελίες. -5με -10% στην τιμή

-- Δεν μπορεί το κωλοκράτος να θέλει 15 με 20λεπτα το λίτρο ΦΠΑ, στο γάλα. Να παει το γάλα στο 6,5% -5% στην τιμή του γάλακτος.

Με αυτές τις απλές κινήσεις θα έχουμε μείωση τιμών από 15 έως 25% στον καταναλωτή, θα κρατήσουμε την παραγωγή και θα την αυξήσουμε, θα μειώσουμε τις εισαγωγές κατά 500-1000 εκ. ευρώ, θα δημιουργήσουμε και 10000 με 50000 θέσεις εργασίας...

ΑΚΟΥΤΕ ΚΗΦΗΝΕΣ ΤΟΥ ΥΠΑΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΕΤΕ ΕΑΝ ΝΟΙΑΖΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ.

Αλλά ο milkman ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσει να έρθει σε διάλογο με τους πολιτικάντηδες του ΥΠΑΝ σε δημόσια αντιπαράθεση ώστε να φανεί η γύμνια των επιχειρημάτων τους....


Μια χάρη ζητάω. Πάρτε τα παραπάνω επιχειρήματα και διαδώστε τα μέσω διαδικτύου γιατί εμείς είμαστε φιμωμένοι ... να δούμε τι θα μπορέσουνε να απαντήσουνε


Πηγή από Milkman

Μνημόνιο και Λιτότητα εξοντώνουν και εξαθλιώνουν τις νέες γενιές

Τα μνημόνια και οι πολιτικές λιτότητας εξοντώνουν και εξαθλιώνουν την ελληνική κοινωνία, πρώτιστα όμως τις νέες γενιές. με δεκάδες χιλιάδες ανεμβολίαστα παιδιά ανασφάλιστων γονιών.
Μία πραγματικότητα ντροπής και εξαθλίωσης παρεπόμενο των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας και της φτωχοποίησης μεγάλου μέρους του πληθυσμού που οδηγεί στην εξόντωση τις νέες γενιές.

Παρακάτω σταχυολογώ μερικά μόνο στοιχεία που καταδεικνύουν όχι απλά την αποτυχία των ασκούμενων οικονομικών πολιτικών, μα ακόμη περισσότερο την κακοποίηση, την εξαθλίωση και την εξόντωση του λαού.

Μια επίκαιρη μελέτη για την παιδική ευημερία στις πλούσιες χώρες, που παρουσιάζεται σήμερα 10 Απρίλη από το Γραφείο Ερευνών της UNICEF, διαπιστώνει ότι η Ολλανδία και τέσσερις σκανδιναβικές χώρες - Νορβηγία, Ισλανδία, Φινλανδία και Σουηδία - βρίσκονται και πάλι στην κορυφή του πίνακα για την παιδική ευημερία, ενώ τέσσερις χώρες από το νότο της Ευρώπης - Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία - τοποθετούνται στο κάτω μισό του πίνακα.

Όπως διαβάζουμε στον ΟΜΙΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΝΟΜΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΝΗΣΩΝ η πραγματικότητα είναι τραγική με 3.000.000 Έλληνες να ζούνε κάτω από το όριο φτώχειας.
Στη χώρα μας, το 20% του πληθυσμού απειλείται σήμερα από τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, έναντι 15% που είναι ο μέσος κοινοτικός όρος.
Θλιβερός είναι ο αριθμός των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα όπου ανέρχεται σε 439.000 φτωχά ελληνόπουλα.
Τα ποσοστά των άτυχων παιδιών στην χώρα μας αποδεικνύουν τον βαθμό της τραγικότητας της κατάστασής τους καθώς το 37,1% και το 18,4% των φτωχών παιδιών, διαβιούν σε νοικοκυριά που δηλώνουν αντίστοιχα αδυναμία ικανοποιητικής θέρμανσης και ελλείψεις βασικών ανέσεων στο νοικοκυριό.

Στο ΤΡΕΝΟ διαβάζουμε άρθρο του Θωμά Σίδερη:

Οι "Γιατροί του Κόσμου" μιλούν για μία κατάσταση πρωτοφανούς ανθρωπιστικής κρίσης την οποία βιώνει η χώρα μας και επισημαίνουν ότι πλέον μεγάλο μέρος των οικογενειών που απευθύνονται για σίτιση στην οργάνωση είναι ελληνικής καταγωγής.

Οι οικογένειες αυτές είναι συνήθως πολυμελείς και από ό,τι φαίνεται τα παιδιά υποφέρουν περισσότερο, αφού όσα προσέρχονται στα πολυϊατρεία της οργάνωσης είναι αδύναμα και υποσιτισμένα. Για το λόγο αυτό η οργάνωση κάνει μία επιπλέον έκκληση για παιδικές τροφές και παιδικό γάλα.

"Τα προηγούμενα χρόνια, μας επισκέπτονταν κυρίως οικογένειες μεταναστών. Εκεί είχαμε τα μεγαλύτερα προβλήματα, όχι μόνο σίτιση, αλλά και άλλα κοινωνικά ζητήματα. Τώρα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά για τις ελληνικές οικογένειες. Χαρακτηριστικά, στο πολυϊατρείο της Αθήνας, οι ελληνικές οικογένειες που ζητούσαν βοήθεια, ανέρχονταν στο 6-7% των συνολικών περιστατικών μας. Σήμερα που μιλάμε, το ποσοστό αυτό έχει εκτιναχθεί στο 30%. Αντιστοίχως, στο πολυϊατρείο μας στο Πέραμα, το ποσοστό των ελληνικών οικογενειών ανέρχεται στο 90%. Την πλειοψηφία κατέχουν τώρα πια οι ελληνικές οικογένειες και στα ιατρεία μας στα Χανιά και στη Θεσσαλονίκη…" θα μου πει τον Νοέμβριο του 2011 ο Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης, καθώς μιλάμε στο τηλέφωνο κι ενώ εκείνος βρίσκεται στη Γερμανία.

Ενώ ένα χρόνο αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης που μου παραχωρεί στο ραδιόφωνο, θα επισημάνει:

"Οι Γιατροί του Κόσμου" επέλεξαν μπροστά σε αυτές τις πρωτοφανείς δυσκολίες για το κίνημα αλληλεγγύης στο οποίο εντάσσονται να μην το βάλουν κάτω, να μην υποχωρήσουν. Επιλέξαμε να συνεχίσουμε και να εντείνουμε την δράση μας, για να μην επιτρέψουμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό να γυρίσει την Ελλάδα στην δεκαετία του ‘50. Ήδη το έργο μας με την παροχή ιατρικών υπηρεσιών σε χιλιάδες ανασφάλιστους συμπολίτες μας, βεβαιώνουν την πρόθεση και την επάρκειά μας να προωθήσουμε το έργο της αλληλεγγύης. Παράλληλα, η κάθετη μείωση σε βαθμό κατάργησης των κονδυλίων από το δημόσιο, λόγω περικοπών, και από τον ιδιωτικό τομέα λόγω της κρίσης έχει μειώσει απελπιστικά τους πόρους τους οποίους ανέκαθεν είχαν στη διάθεσή τους οι "Γιατροί του Κόσμου", με αποτέλεσμα τώρα που υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη να προσφέρουμε τις γνώσεις μας και το χρόνο μας στο ανθρωπιστικό έργο, τώρα να μη διαθέτουμε τα μέσα!

Ο Νικήτας Κανάκης πρόεδρος των "Γιατρών Του Κόσμου"  στις 23 Γενάρη 2013 σε συνέντευξη του στο Radio Gamma έκανε έκκληση για εθελοντές γιατρούς:

Έκκληση για εθελοντές γιατρούς όλων των ειδικοτήτων απευθύνουν, σύμφωνα με την εφημερίδα "Δημοκρατία", οι "Γιατροί του Κόσμου" εξαιτίας της κατακόρυφης αύξησης του αριθμού των ασθενών που επισκέπτονται καθημερινά τα πολυϊατρεία τους σε Αθήνα, Πέραμα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Χανιά. "Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης περισσότεροι από 40 χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν το κατώφλι των πέντε πολυϊατρείων εντός του 2012, ενώ τους τελευταίους μήνες οι Ελληνες που ζητούν ιατρική βοήθεια είναι περισσότεροι από τους αλλοδαπούς", τόνισε στο "Ράδιο Γάμμα" και στον Γιάννη Γεωργόπουλο ο πρόεδρος των Γιατρών του κόσμου Νικήτας Κανάκης.

Εθνική συλλογική σύμβαση: Από Δευτέρα "Ευτυχισμένο το 1970"

Από δευτέρας η ανάπτυξη φίλοι μου!!! Το παρακάτω είναι από το THE INSIDER

Χάνεται το επίδομα γάμου από τη Δευτέρα για όσους αμείβονται με την εθνική συλλογική σύμβαση, με αποτέλεσμα νέα μείωση στους κατώτατους μισθούς των έγγαμων κατά 10%.

Η καταβολή του επιδόματος από τους εργοδότες θα είναι πλέον προαιρετική, ενώ δεν δικαιούνται επίδομα γάμου και όσοι αμείβονται με κλαδικές συμβάσεις των οποίων η μετενέργεια έχει λήξει (εκτός αν προβλέπεται σε νέα σύμβαση).

Η αγοραστική δύναμη των μισθωτών που αμείβονται με την εθνική συλλογική σύμβαση κατρακυλά στα επίπεδα που ήταν στο τέλος της δεκαετίας του 1970, σύμφωνα με τον επιστημονικό διευθυντή του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ, Σάββα Ρομπόλη.

Την ίδια ώρα συνεχίζονται οι μειώσεις των κλαδικών μισθών με την υπογραφή νέων συμβάσεων και σύμφωνα με το Ινστιτούτο, από το 2010 μέχρι τώρα κατά μέσο όρο οι αποδοχές των μισθωτών έχουν περικοπεί κατά 30% με 40%.

Οι τριετίες παραμένουν «παγωμένες» μέχρι να πέσει η ανεργία κάτω από το 10%, κάτι που το ΙΝΕ ΓΣΕΕ εκτιμά πως θα γίνει το 2027. Οι δανειστές από την πλευρά τους έχουν ζητήσει την κατάργησή τους, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα μισθωτός να μπαίνει στην αγορά εργασίας με 586 ευρώ και να αποχωρεί με το ίδιο ποσό.

Με το νέο σύστημα που έχει έτοιμο το υπουργείο Εργασίας, η τελική απόφαση για τον κατώτατο μισθό δεν θα λαμβάνεται από τους κοινωνικούς εταίρους αλλά από την κυβέρνηση. Με τις νέες ρυθμίσεις συντονιστικό ρόλο θα έχει μια νέα επιτροπή, με βάση και τις προτάσεις των υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών.

Υπό την εποπτεία της επιτροπής θα γίνεται ο διάλογος, στον οποίο θα συμμετέχουν η ΓΣΕΕ, ο ΣΕΒ, η ΓΣΕΒΕΕ, η ΕΣΕΕ και το ΣΕΤΕ, ενώ θα υποβάλλονται προτάσεις από την Τράπεζα της Ελλάδος, το ΙΟΒΕ, τον ΟΑΕΔ και άλλους φορείς.


Πηγή: THE INSIDER

Ιδιωτικοποιήσεις μάντολες

Το Σάββατο πίνοντας καφέ προσπαθούσα να εξηγήσω σε καλό φίλο την ματαιότητα της τυφλής πίστης στις ιδιωτικοποιήσεις.
Προσπαθούσα να του εξηγήσω το λάθος του ξεπουλήματος για ένα κομμάτι ψωμί κερδοφόρων επιχειρήσεων όπως η ΔΕΗ, ο ΟΠΑΠ κλπ, μετατρέποντας μάλιστα το κρατικό μονοπώλιο σε ιδιωτικό - περίπτωση ΟΠΑΠ.
Υπάρχουν τομείς στους οποίους δεν είναι θεμιτή η κατ αποκλειστικότητα ιδιωτική δραστηριοποίηση με το κράτος στο περιθώριο.
Επίσης υπάρχουν τομείς που είναι ανεπιθύμητη η ιδιωτική δραστηριοποίηση για στρατηγικούς και κοινωνικούς λόγους, παράδειγμα τα δίκτυα διανομής ενέργειας.

Χθες "έπεσα" πάνω σ' ένα διαμάντι στο cynical που ισχυροποιεί την άποψη μου, με στοιχεία από την καρδιά της καπιταλιστικής Ευρώπης.

Διαβάζοντας το μην λησμονείτε τις δηλώσεις Ράιχενμπαχ για τους δήμους και τον τομέα της καθαριότητας.

Η Γερμανία εγκαταλείπει τις ιδιωτικοποιήσεις

Η Ελλάδα, με το τροϊκανό μαχαίρι στον κρόταφο έχει συλλάβει ένα φαραωνικό σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων από τις οποίες, με διαδοχικές εκπτώσεις ως προς τα τελικά έσοδα, προσδοκά να ξεπληρώσει το δημόσιο χρέος. Φυσικά, βάζοντας κάτω τα νούμερα σε ένα πρόχειρο υπολογισμό, τα εκτιμώμενα προς το παρόν έσοδα για όλο το project, για όλη δηλαδή την τετραετία μέχρι και το 2016, δεν ξεπερνούν τα 10 δις ευρώ, τα οποία αντιστοιχούν στο 3% του χρέους, ή κάπου εκεί γύρω. Δεν χρειάζεται δε να υπενθυμίσουμε ότι κάθε δεκάρα από τις ιδιωτικοποιήσεις πηγαίνει εντός 10 ημερών, αυστηρά, σε ειδικό λογαριασμό της ΤτΕ και από κει με το πρώτο αεροπλάνο στους δανειστές.

Με αυτά τα δεδομένα γίνεται φανερό ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν συνεισφέρουν ούτε στην απομείωση του χρέους, ούτε στην εξασφάλιση μισθών και συντάξεων, όπως οι κυβερνητικοί απατεώνες διακηρύσσουν για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια και να διατηρούν την αποδοχή του ξεπουλήματος από την κοινή γνώμη σε υψηλά επίπεδα. Απλώς, με τον τρόπο αυτό δίνουν χέρι βοηθείας στα αρπαχτικά, να εφορμήσουν στα έτοιμα στημένα κρατικά μονοπώλια, να τα ξεζουμίσουν, μιας και οι διαδοχικοί εφαρμοστικοί και χατζηδάκειοι αναπτυξιακοί νόμοι τους παρέχουν ύδωρ και γην, και μετά, όταν καταστούν ασύμφορα να τα εγκαταλείψουν.

Ο πυρετός των ιδιωτικοποιήσεων όμως, ενώ εδώ στην Ελλάδα ανεβαίνει, στην υπόλοιπη Ευρωζώνη κατεβαίνει, σε σημείο μάλιστα υποθερμίας. Έχοντας ήδη περάσει από την ιδεολογική πρέσα του μεγαλείου του ιδιωτικού έναντι του δημοσίου, εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες, και έχοντας νοιώσει στο πετσί της τα εξ αυτών αποτελέσματα, αλλάζει πλώρη και επανακρατικοποιεί με ρυθμούς ανάλογους με αυτούς που επικρατούσαν όταν ιδιωτικοποιούσε. Οι τομείς που έρχονται πίσω στους δήμους, τις περιφέρειες και τα κρατίδια (π.χ. Γερμανία) περιλαμβάνουν κυρίως την ύδρευση και την ηλεκτροδότηση, και επεκτείνονται και στις μεταφορές, τα σκουπίδια, την αποχέτευση, την καθαριότητα και τη στέγαση.

Στον παρακάτω πίνακα βλέπουμε στην πρώτη στήλη τους τομείς που έρχονται ξανά σε δημόσια χέρια, στη δεύτερη στήλη τον τρόπο και τον φορέα, στην τρίτη στήλη τις χώρες που γυρίζουν την πλάτη στις ιδιωτικοποιήσεις και στην τέταρτη, τους λόγους που οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχτηκαν ασύμφορες. Αυτοί, όπως έχουν καταγραφεί είναι:

1) η αστοχία του ιδιώτη,
2) η αύξηση του κόστους,
3) ο ελλιπής έλεγχος,
4) η λήξη του συμβολαίου,
5) η αναποτελεσματικότητα,
6) η μείωση των θέσεων εργασίας και
7) οι κακές εργασιακές σχέσεις,

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

Το πρώην Δ.Σ της Δ.Ε.Η είναι γύρω μας

Αυτούς που κατάφεραν να καταστρέψουν την Δ.Ε.Η και να προχωρήσουν σε απανωτές αυξήσεις των οικιακών τιμολογίων, η Ν.Δ του Σαμαρά τους επανέφερε στην οικονομική ζωή της χώρας σε νευραλγικές οικονομικές θέσεις.

Ο Τ. Αθανασόπουλος πρώην πρόεδρος Δ.Σ. Δ.Ε.Η, τοποθετήθηκε πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ,
Ο Γ. Μέργος πρώην μέλος Δ.Σ. Δ.Ε.Η, τοποθετήθηκε γ.γ. Υπουργείου Οικονομικών,
Ο Σπ. Ευσταθόπουλος πρώην μέλος Δ.Σ. Δ.Ε.Η, τοποθετήθηκε γ.γ. Βιομηχανίας.

Έτσι αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Σαμαρά την αξιοκρατία στον δημόσιο βίο, δικά μας παιδιά να ναι κι ας είναι αποτυχημένα και δακτυλοδεικτούμενα.
Οι στελεχάρες που κατέστρεψαν την Δ.Ε.Η και επιβάρυναν με εκατοντάδες ευρώ τα πορτοφόλια μας με απανωτές αυξήσεις των τιμολογίων επανήλθαν σαν πετυχημένοι (;).
Ουσιαστικά το τότε Δ.Σ με επικεφαλής τον Τ. Αθανασόπουλο χάρισε σε εταιρεία 100.000.000 €.

"Η άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον του πρώην δ.σ. της ΔΕΗ, αφορά στην υπογραφή της σύμβασης το 2007 για την κατασκευή της μονάδας της επιχείρησης στο Αλιβέρι.
Ύστερα από έρευνα που διεξήγαγε ο εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος των μελών του ΔΣ της ΔΕΗ για τη μονάδα στο Αλιβέρι η οποία αν και θα έπρεπε να λειτουργεί κανονικά εδώ και δύο χρόνια, μέχρι σήμερα παραμένει ημιτελής, προκαλώντας ζημία στο δημόσιο που ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια ευρώ.
Η δίωξη αφορά το αδίκημα της απιστίας στην υπηρεσία με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του νόμου περί Καταχραστών του Δημοσίου και στρέφεται σε βάρος των μελών του ΔΣ της ΔΕΗ που υπέγραψε την επίμαχη σύμβαση το 2007.
Ο εισαγγελέας έκρινε πως θα έπρεπε τα μέλη του ΔΣ της ΔΕΗ να είχαν διαβλέψει ότι δεν θα κατασκευαστεί εγκαίρως ο αγωγός φυσικού αερίου ο οποίος αποτελούσε προϋπόθεση για τη λειτουργία της μονάδας στο Αλιβέρι."
Πηγή: www.capital.gr

Ο Τ. Αθανασόπουλος για όσους δεν θυμούνται είχε εγκρίνει μόνος του τις απολαβές του στη Δ.Ε.Η. να ανέρχονται σε 400.000 € ετησίως.

Οι του τότε Δ.Σ της Δ.Ε.Η, είναι ακόμη γύρω μας σαν φαντάσματα:

Παναγιώτης Αθανασόπουλος (μέχρι χθες πρόεδρος ΤΑΙΠΕΔ),
Γεώργιος Μέργος ((μέχρι χθες γ.γ. υπουργείου Οικονομικών),
Σπυρίδων Ευσταθόπουλος ((μέχρι χθες γ.γ. Βιομηχανίας),
Ιωάννης Γιαννίδης, (σήμερα μέλος του του Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας),
Νικόλαος Χατζηαργυρίου,
Μιχαήλ Κορτέσης, (Mazda, Στακορ),
Ευάγγελος Μαγειρος, (καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου),
Ιωάννης Παναγόπουλος, (πρόεδρος της ΓΣΣΕ),
Ιωάννης Τσαρούχας, (εκπρόσωπος εργαζομένων της ΔΕΗ),
Γεώργιος Μαρινίδης, (εκπρόσωπος εργαζομένων της ΔΕΗ),
Κωνσταντίνος Μίχαλος (ως πρόεδρος του ΕΒΕΑ).

Ο Κ. Μίχαλος κατά δήλωσή του δεν είχε υπερψηφίσει τότε την απόφαση.

Ποιοί είναι οι τρομοκράτες ; Από που εκπορεύεται η βία ;

Θέλεις ακόμα να πιστεύεις πως τρομοκρατία είναι η χύτρα στο mall και όλα τα παρακάτω είναι ήπια οικονομική προσαρμογή μιας χώρας και ενός λαού ;

Η εσωτερική τρόικα η εικόνα από το agrinioculture.gr

• Μειώσεις μισθών, κατάργηση δώρων, η απώλεια εισοδήματος των Ελλήνων εργαζόμενων ξεπέρασε το 40%.
• Καθημερινές αυτοκτονίες απελπισμένων πολιτών τούτης της χώρας, αυτοκτονίες των οποίων οι ηθικοί αυτουργοί στρογγυλοκάθονται στα έδρανα της βουλής.
• Κατακόρυφη αύξηση φόρων, κατάργηση πάσης φύσης φοροαπαλλαγών.Φορολόγηση της τεκνοποίησης, λες και είναι μέτοχοι της DUO (λάμπεις Μπάμπη μου) σε μια χώρα που μαστίζεται από υπογεννητικότητα.
• Άγρια φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας (κατοικίες, αγροτεμάχια κλπ).
• Αύξηση φόρων σε όλες τις πηγές ενέργειας, πετρέλαιο, ηλεκτρικό, φυσικό αέριο, φωτοβολταϊκά, εξαναγκάζοντας τους Έλληνες να ζουν στο κρύο και να λεηλατούν τα δάση.
• Κατακόρυφη αύξηση (>27%) της ανεργίας πλήττοντας κύρια τους νέους, οδηγώντας μια ολόκληρη γενιά στην μετανάστευση ή τον αφανισμό.
• Σχολεία χωρίς πετρέλαιο με τα παιδιά μας να κρυώνουν ενώ τα δικά τους περνάνε "ζάχαρη" σε ευαγή ιδιωτικά ιδρύματα και την ίδια στιγμή χορηγούν νέα laptops στους βουλευτές.
• Διαλυμένα νοσοκομεία γεμάτα ελλείψεις και την επανεμφάνιση των ράντσων.
• Έλλειψη φαρμάκων στην αγορά, κατάργηση χορήγησης φαρμάκων σε ευπαθείς ομάδες (νεφροπαθείς, καρδιοπαθείς, διαβητικοί κλπ).
• Εκκόλαψαν το αυγό του φιδιού οδηγώντας στο κοινοβούλιο.
• Το ελεγχόμενο από την κυβέρνηση ΕΣΡ απαγόρεψε την προβολή εικόνων εξαθλιωμένων Ελλήνων σε μια προσπάθεια εξωραϊσμού της εικόνας μιας χειμάζουσας Ελλάδας.

Η λίστα τελειωμό δεν έχει και δεν είμαι καλός στο πληκτρολόγιο.

-- Αναρωτιέσαι ακόμη ποιος ασκεί βία και τρομοκρατία στην Ελλάδα ;
-- Αναρωτιέσαι ακόμα ποιος σου κατέστρεψε / καταστρέφει τη ζωή ;
-- Αναρωτιέσαι ακόμα ποιοι είναι οι τρομοκράτες στην Ελλάδα ;

Τρομοκράτες είναι αυτοί που "νομοθετούν" τον στραγγαλισμό και τον αργό θάνατο του Έλληνα και όπλα τους είναι τα συστημικά ΜΜΕ που παραμυθιάζουν το λαό.

Οι «άθλιοι» του δημοσίου

Χρόνια τώρα παρακολουθούσα την πολιτική και τις πρακτικές των νεοφιλελεύθερων εραστών της απόλυτης πίστης στην ελεύθερη αγορά να απαξιώνουν συστηματικά οτιδήποτε δημόσιο / κρατικό αλλά και τους δημόσιους υπάλληλους.

Τους ίδιους εργαζόμενους που αυτοί οι νεοφιλελέ αλλά και οι "σοσιαλιστές" πολιτικοί διόρισαν στο δημόσιο προς άγραν ψήφων, για να διατηρήσουν τους πολιτικούς τους θώκους.
Τους ίδιους εργαζόμενους που τώρα τους έχουν οδηγήσει στην οικονομική εξαθλίωση αδιαφορώντας πως είναι άνθρωποι.

Η απαξίωση του δημόσιου τομέα σύμφωνα πάντα με την εξωφρενική λογική τους θα περιόριζε το κράτος και θα αναζωογονούσε την οικονομία.
Φευ, ο λατρευτός τους φαινομενικά τομέας της οικονομίας οδηγείτε και αυτός στην καταστροφή με απολύσεις, πτώση μεροκάματων κλπ.

Μήπως όμως δεν ενδιαφέρονται για την οικονομία αυτή καθ' εαυτή αλλά για το πέρασμα σε λίγα χέρια των βασικών πυλώνων της ελληνικής οικονομίας (ρεύμα, νερό, ορυκτός πλούτος κλπ) ;

Διαβάζω λοιπόν στο INFOWAR ένα άρθρο του περιοδικού UNFOLLOW με τίτλο "Οι άθλιοι του δημοσίου"

Τους είπαν κοπρίτες, άχρηστους και γραφειοκράτες. Ενας καλοστημένος μηχανισμός ανέλαβε να στιγματίσει κοινωνικά τους δημοσίους υπαλλήλους ανοίγοντας τις πύλες της ιδιωτικοποίησης.

Ο Τζέισον είναι πυροσβέστης στο Δουβλίνο. Όταν τον συνάντησα πριν από δυο χρόνια στο πλαίσιο μιας αποστολής για την κατάρευση του Κέλτικου Τίγρη έδειχνε συντετριμένος. Η κόρη του, μου εξήγησε, ντρεπόταν να πεί στο σχολείο τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς της. Όχι γιατί ήταν πυροσβέστης, γιατί ήταν δημόσιος υπάλληλος. «Θα δείτε θα ξεκινήσει και σε εσάς» μου εξήγησε περιγράφοντας τα καθημερινά δημοσιεύματα του ιρλανδικού Τύπου που κατηγορούσαν τους δημοσίους υπαλλήλους για ότι στραβό συνέβαινε στη χώρα – συχνά με προσβλητικούς και χυδαίους χαρακτηρισμούς.Σύμφωνα με έρευνα της Ένωσης Δημόσιας Υγείας της Βρετανίας ο φόβος που προκαλείται μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλωλν από τις συνεχείς επιθέσεις που δέχοντα από πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης προκαλεί συχνά περιστατικά κατάθλιψης.

Και αν οι ευρωπαίοι δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται αντιμέτωποι μόνο με το φάσμα της κατάθλιψης, της μείωσης μισθού και της απόλυσης, οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους ίσως να βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με… ένοπλες μονάδες της εθνοφρουράς. Κατά τη διάρκεια της περσινής κατάληψης του Καπιτωλείου, από εργαζομένους που αντιδρούσαν στις περικοπές και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, ο κυβερνήτης της πολιτείας, αφού εξέτασε το ενδεχόμενο προβοκάτσιας από ταραχοποιούς πρότεινε και την επιστράτευση ενόπλων για την αντιμετώπιση των ατίθασων δημοσίων υπαλλήλων. Η Αμερική θυμήθηκε τα μολυβένια χρόνια των αρχών του 20ου αιώνα όταν η οικογένεια Ροκφέλερ έστελνε την εθνοφρουρά στις απεργίες των ανθρακωρύχων για να κάψουν τους καταυλισμούς των εργατών σκορπώντας το θάνατο.

Πως έφτασαν όμως οι δημόσιοι υπάλληλοι από την Ιρλανδία έως τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζονται σαν «αποβράσματα» της κοινωνίας, όχι μόνο από τις κυβερνήσεις αλλά και από ευάριθμα τμήματα του πληθυσμού, που τους θεωρούν υπεύθυνους για ότι συμβαίνει στην οικονομία της χώρας τους; Ποιός επέτρεψε στους «σοσιαλιστές» υπουργούς του Παπανδρέου να αποκαλούν τους δημοσίους υπαλλήλους «κοπρίτες» και «άχρηστους»;

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων τα φαινόμενα στιγματισμού των υπαλλήλων του δημοσίου στηρίζονται σε λανθασμένες εντυπώσεις και ψευδή στοιχεία. Σειρά ερευνών έχει αποδείξει ότι ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας σε ολόκληρο τον πλανήτη παρουσιάζουν παρεμφερή επίπεδα παραγωγικότητας ενώ οι μισθολογικές διαφορές είναι μικρές και συνήθως σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτό που ελάχιστοι ερευνητές έχουν παρατηρήσει όμως είναι ότι πίσω από τα φαινόμενα στιγματισμού των δημοσίων υπαλλήλων βρίσκονται συνήθως καλοστημένα δίκτυα παραπληροφόρησης που τροφοδοτούν με ψευδή στοιχεία το δημόσιο διάλογο.

Στις ΗΠΑ οι ημιτελείς ή ψευδείς πληροφορίες για το δημόσιο τομέα παράγονται και διαδίδονται από ένα δίκτυο εκατοντάδων συντηρητικών Think Tank με ευφάνταστα ονόματα όπως Yankee Institute, Bluegrass Institute και The Free Enterprise Nation. Τα συγκεκριμένα «δοχεία σκέψης» στελεχώνονται από καλοπληρωμένους ερευνητές αλλά και πρώην στελέχη του χρηματοπιστωτικού συστήματος που μεταπηδούν από ίδρυμα σε ίδρυμα – συχνά, δε, κατέχουν διευθυντικές θέσεις σε δυο ή περισσότερα ιδρύματα. Όλοι είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι να εμφανιστούν σε τηλεοπτικά πάνελ και να βομβαρδίσουν εφημερίδες με άρθρα γνώμης ενώ πολύ συχνά χρησιμοποιούν ως μοναδική πηγή των «εκθέσεών» τους στοιχεία από παρεμφερείς οργανώσεις. Στη συνέχεια τηλεοπτικά δίκτυα όπως το FOX news και δεκάδες ιστοσελίδες (με εξίσου ευφάνταστα ονόματα όπως Pension Tsunami και UnionWatch) αναλαμβάνουν να μεταφέρουν στο ευρύ κοινό τα «πορίσματα των ειδικών» με τίτλους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από παραπλανητικοί έως… χυδαίοι. Η συγκεκριμένη διαδικασία επιτρέπει αυτό που οι κοινωνικοί ψυχολόγοι αλλά και οι μεγάλοι προπαγανδιστές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου χαρακτήριζαν με τον όρο Ad nauseam – ένα επιχείρημα δηλαδή το οποίο επαναλαμβάνεται τόσες φορές ώστε να σου προκαλεί ναυτία.

Με αυτές τις παρεμβάσεις μετέτρεψαν τους αμερικανούς δημόσιους υπαλλήλους σε απόλυτο αποδιοπομπαίο τράγο της παταγώδους αποτυχίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και αυτό παρά το γεγονός ότι οι μέσες αποδοχές ενός υπαλλήλου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι κατά 11% χαμηλότερες από ιδιωτικούς υπαλλήλους με ανάλογα προσόντα.

Το εγχειρίδιο της παραπληροφόρησης.

Η μετάδοση των συγκεκριμένων πληροφοριών εναντίων των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και του δημόσιου τομέα εν γένει ακολουθεί συγκεκριμένα βήματα τα οποία έχουν τελειοποιηθεί με το πέρασμα του χρόνου από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, ιδρύματα ερευνών αλλά και μέσα ενημέρωσης. Μιλώντας για το ντοκιμαντέρ Catastroika ο Ντέιβιντ Χολ, καθηγητής του πανεπιστημίου του Γκρίνουϊτς και ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της λειτουργίας του δημόσιου τομέα, χωρίζει τη συγκεκριμένη πρακτική σε δυο μεγάλα βήματα: «Καταρχήν» μας εξηγεί ο Βρετανός ακαδημαϊκός «επιχειρούν να αποδείξουν ότι ο δημόσιος τομέας είναι αναποτελεσματικός και γραφειοκρατικός ενώ αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των πολιτών. Για να το επιτύχουν αυτό» συνεχίζει ο Χολ «επιλέγουν αδυναμίες στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, οι οποίες μπορούν να γίνουν εμφανείς στους πολίτες, και στη συνέχεια τις παρουσιάζουν σαν γενικευμένο σύμπτωμα ολόκληρου του δημόσιου τομέα». Εδώ, οι προπαγανδιστές του ιδιωτικού τομέα φαίνεται να ακολουθούν τις συμβουλές που έδινε στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο διευθυντής της μονάδας ψυχολογικού πολέμου του βρετανικού στρατού Ρίτσαρντ Κρόσμαν: «Λαμπρός προπαγανδιστής είναι αυτός που λέει την αλήθεια ή εκείνο το τμήμα της αλήθειας που εξυπηρετεί το στόχο του».

Η Μάργκαρετ Θάτσερ ανέπτυξε όσο κανένας πολιτικός τη συγκεκριμένη τεχνική πριν ξεκινήσει τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις προκειμένου να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για την εκποίηση των σημαντικότερων τομέων της βρετανικής οικονομίας. Ακόμη και σήμερα όμως οι κάτοικοι του αριθμού 10 της Ντάουνινγκ Στριτ αντιμετωπίζουν τους δημοσίους πολίτες σαν βάρος για τον κρατικό προϋπολογισμό. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ένας στους τέσσερις Βρετανούς εργαζομένους που λαμβάνει λιγότερο από επτά λίρες την ώρα εργάζεται στο δημόσιο και πως οι δημόσιοι υπάλληλοι προσφέρουν κάθε χρόνο 120 εκατομμύρια ώρες απλήρωτων υπερωριών.

Το δεύτερο στάδιο στην επιχείρηση σπίλωσης των δημοσίων υπαλλήλων, μας εξηγεί ο Ντέιβιντ Χολ, είναι η αναζήτηση συγκεκριμένων υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα που θα μπορούσαν θεωρητικά να λειτουργήσουν καλύτερα από το δημόσιο. Και σε αυτή την περίπτωση ακολουθείται η πρακτική της γενίκευσης.

Στο σημείο αυτό όμως τα επιχειρήματα πολύ συχνά χάνουν κάθε επαφή με τη λογική αφού η «επιτυχία» του ιδιωτικού τομέα μετριέται με ποσοτικές μεθόδους που δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τις δημόσιες υπηρεσίες. Όπως εξηγούσε ο Όουεν Τζόουνς, συγγραφέας του βιβλίου «The Demonization of the Working Class» (Η δαιμονοποίηση της Εργατικής Τάξης) «εάν οι δαπάνες για την αντιμετώπιση του καρκίνου αυξηθούν κατά 10% ενώ οι θάνατοι μειωθούν κατά 5% σίγουρα δεν έχουμε αύξηση της παραγωγικότητας – ποιος θα μπορούσε όμως να πει ότι αποτύχαμε;».

Προπαγάνδα στο καφενείον η Ελλάς.

Η Ελλάδα, δεν θα μπορούσε φυσικά να μην διαθέτει τις δικές της ομάδες που αναλαμβάνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα τον κοινωνικό στιγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Εκτός από τους γνωστούς «μουτζαχεντίν του νεοφιλελευθερισμού», Στέφανο Μάνο και Ανδρέα Ανδριανόπουλου, γνωστοί δημοσιογράφοι όπως ο Πάσχος Μανδραβέλης έχουν πολλές φορές επιτεθεί σε δημοσίους υπαλλήλους – γεγονός για το οποίο ο τελευταίος αντιμετώπισε και πειθαρχική δίωξη από την ΕΣΗΕΑ. Το παράδοξο της ελληνικής πραγματικότητας είναι ότι ακόμη και μεγαλοδημοσιογράφοι της κρατικής τηλεόρασης, οι οποίοι μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις συνεργάζονται και με άλλους φορείς του δημοσίου, σε τμήματα πανεπιστημίων κτλ. ρίχνουν πρώτοι τη λίθο στους δημοσίους υπαλλήλους. (μοναδικό ανάλογο παράδειγμα αποτέλεσε ο Τζέρεμι Κλάρκσον από την εκπομπή Top Gear του BBC ο οποίος πρότεινε οι δημόσιοι υπάλληλοι που απεργούν «να εκτελούνται μπροστά στην οικογένειά τους»).

Όταν πλέον έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες στην κοινή γνώμη οι λαλίστατοι υπουργοί της εκάστοτε κυβέρνησης αναλαμβάνουν να εκφράσουν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Ο Θ.Πάγκαλος αισθάνεται πλέον έτοιμος να μιλήσει για τους «κοπρίτες» του δημοσίου εκ των οποίων δυο στους τρείς, επίς συνόλου ενός εκατομμυρίου είναι «άχρηστοι» ενώ ο Ανδρέας Λοβέρδος μπορεί να μιλά για «ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες». Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η προκλητική επιθετικότητα των «σοσιαλιστών» υπουργών αποτελεί και η ίδια ένα ακόμη προπαγανδιστικό τέχνασμα αφού έρχεται να καλύψει επιμελώς ένα γιγαντιαίο ψέμα: Την πληροφορία δηλαδή ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι.

Όπως είχε αποκαλύψει ο «Ιός της Κυριακής», ο μύθος του ενός εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων αποτέλεσε μια από τις πιο καλοστημένες επιχειρήσεις παραπληροφόρησης που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Είχαν προηγθεί δημοσιεύματα εφημερίδων όπως το ΒΗΜΑ που υποστήριζαν ότι η κυβέρνηση Καραμανλή έδινε «ψεύτικα στοιχεία στην Ευρωπαϊκή Ενωση για τους εργαζομένους στο Δημόσιο» (26.5.09). Δυο μόλις εβδομάδες πριν από την υπογραφή του Μνημονίου ο Κ. Μίχαλος έδωσε στη δημοσιότητα Εκθεση του Κέντρου Μελετών και Ερευνών του ΕΒΕΑ στην οποία ανέφερε ότι ο αριθμός των Δημοσίων Υπαλλήλων «ανέρχεται, κατά προσέγγιση, στο 1.100.000». Το σύνολο σχεδόν του αθηναίκού Τύπου αναπαρήγαγε χωρίς την παραμικρή έρευνα την πληροφορία αποφεύγοντας φυσικά να αναφέρει ότι η μονοσέλιδη έκθεση στηριζόταν μεταξύ άλλων σε «εκτιμήσεις» και πληροφορίες της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδεις Wikipedia. O στόχος όμως είχε επιτευχθεί και το μόνο που έμενε για το επιτελείο προπαγάνδας της κυβέρνησης ήταν να «θάψει» τα αποτελέσματα της επίσημης απογραφής η οποία έκανε λόγο για 768.009 υπαλήλους. Ούτως η άλλως το τι θα έλεγε η απογραφή ήταν αδιάφορο για τα παπαγαλάκια του ελληνικού Τύπου τα οποία ακόμη και όταν πήραν στα χέρια τους τα πρώτα στοιχεία συνέχισαν να γράφουν άρθρα με τίτλους όπως, «Η απογραφή δείχνει κράτος μαμούθ» και «Ολοταχώς προς το εκατομμύριο οι δημόσιοι υπάλληλοι». Μάταια προσπαθούσε η ΑΔΕΔΥ να αποδείξει ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και η μισθολογική τους δαπάνη κυμαίνεται κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Πολύ περισσότερο κανένας δεν ζήτησε από τον Παπανδρέου να απολογήθεί για το τεράστιο ψέμα ότι δεν γνώριζε τον αριθμό των υπαλλήλων αφού τα στοιχεία της απογραφής απλώς επιβεβαίωσαν τους αριθμούς που είχε στη διάθεσή του το Υπουργείο Εσωτερικών.

«Ένα εκατομμύριο, εκατόν μία χιλιάδες, εκατόν μία και δέκα» έλεγε ο Δημήτρης Χορν στο Μια Ζωή την Έχουμε. Αυτός όμως σε αντίθεση με τους κύρηκες της θεωρίας του ενός εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων κατέληξε στη φυλακή.

Άρης Χατζηστεφάνου
Unfollow Μάρτιος 2012

Δώρο εκατομμυρίων στους καναλάρχες

Όπως θα χετε αντιληφθεί αρκετοί εξ υμών η τρικομματική κυβέρνηση και ειδικότερα ο υπουργός οικονομικών κ. Στουρνάρας, κυβερνά κατά κανόνα με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου αποφεύγοντας έτσι τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και καταστρατηγώντας κάθε έννοια δημοκρατίας.

Η συνέχεια είναι από το ThePressProject

Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που υπογράφτηκε την τελευταία μέρα του 2012 η κυβέρνηση αναβάλλει για τρίτο έτος κατά σειρά τον νομοθετημένο ειδικό φόρο τηλεόρασης.

Την 31η Δεκεμβρίου ο Αντώνης Σαμαράς υπέγραψε την τελευταία Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του 2012, Πριν από αυτή είχε υπογράψει άλλες 55 μέσα σε ένα χρόνο. Το νομικό εργαλείο που σχεδιάστηκε για την αντιμετώπιση εκτάκτων περιστάσεων ακυβερνησίας χρησιμοποιείται πλέον για να επιβάλλονται όσα μέτρα η κυβέρνηση δυσκολεύεται να περάσει από τη Βουλή.

Η διαδικασία είναι απλή: Κάθε φορά που κάποιος κυβερνητικός εταίρος ανακαλύπτει κόκκινες γραμμές κάποια μέτρα αποσύρονται από τα άρθρα των εκάστοτε νομοσχεδίων. Τα μέτρα αυτά φυσικά επιστρέφουν και θέτονται σε λειτουργία με την υπογραφή μια απλής Π.Ν.Π. η οποία σύμφωνα με το νόμο πρέπει να κυρωθεί από τη βουλή εντός 3 μηνών από την υπογραφή της. Την τελευταία ημέρα πριν την εκπνοή του τριμήνου η κυβέρνηση επικαλούμενη την κρισιμότητα της κατάστασης και την έλλειψη χρόνου φέρνει τις Πράξεις στη Βουλή σε ενιαία νομοσχέδια (συνήθως ενός άρθρου) και φυσικά τα καταθέτει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Έτσι οι βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού (που πριν από 3 μήνες απειλούσαν να ρίξουν την κυβέρνηση για τα συγκεκριμένα μέτρα) ψηφίζουν «για τελευταία φορά» επειδή δεν θέλουν να αφήσουν τη χώρα να πέσει στον γκρεμό.
Σε αυτή την τελευταία και εορταστική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, στην τελευταία σελίδα και στο τελευταίο άρθρο η κυβέρνηση χαρίζει στους καναλάρχες για τρίτη συνεχόμενη χρονιά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ αναβάλλοντας την είσπραξη του ειδικού φόρου τηλεόρασης. Ο φόρος αυτός που νομοθετήθηκε το 2010 ισούται με το 20% της αξίας των τηλεοπτικών διαφημίσεων και έχει ήδη αναβληθεί άλλες δύο φορές.
Και παρόλο που στα τρία μνημόνια υπολογίζονται έσοδα από την δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών (οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί λειτουργούν με προσωρινές άδειες από την αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης), η κυβέρνηση όχι μόνο δεν προχωράει στην θέσπιση τιμοκαταλόγου νόμιμης αδειοδότησης αλλά αναβάλλει την εφαρμογή ενός νόμου προκειμένου να μη θίξει τα συμφέροντα των καναλαρχών.
Οι καναλάρχες θεωρούν απόλυτα φυσιολογική την αναβολή του φόρου επειδή η διαφημιστική αγορά είναι ήδη στα Τάρταρα και επειδή η επιβολή του θα μπορούσε να οδηγήσει σε λουκέτο μεγάλους δημοσιογραφικούς οργανισμούς. Φαίνεται ότι το να χάσουν τη δουλειά τους 1000 δημοσιογράφοι είναι πολύ πιο καταστροφικό σε σχέση με το να χάσουν τη δουλειά τους 1000 επαγγελματίες άλλων ειδικοτήτων και για αυτό η κυβέρνηση παρεμβαίνει προκειμένου να σώσει την συμπαθή κοινωνική ομάδα των καναλαρχών. Κάτι τέτοιο μπορεί να υποστηριχτεί άνετα αν συνυπολογιστεί ότι οι 5 μεγαλύτερες τράπεζες της Ελλάδας έχουν δανειοδοτήσει το MEGA με περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ, όταν για να πάρεις ένα δάνειο των 2000€ χρειάζεται οχτεγγυητής.
Και φυσικά η κυβέρνηση αξιολογεί ως πιο σημαντική την λειτουργία των (φαλιρισμένων) τηλεοπτικών σταθμών σε σχέση με μερικά εκατομμύρια ευρώ που άλλωστε μπορεί να βρει και από άλλες κοινωνικές ομάδες, όπως π.χ. (και όχι αποκλειστικά) τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Κι όμως, όταν πριν από λίγους μήνες η ΔΗΜΑΡ ζήτησε την ελαφριά τροποποίηση της δανειακής σύμβασης ως προς τα εργασιακά η Τρόικα εμφανίστηκε άτεγκτη και ανυποχώρητη. Η κυβέρνηση τότε υποτίθεται ότι επαναδιαπραγματεύτηκε σκληρά με τους εκπροσώπους των δανειστών μας και δεν τα κατάφερε. Τούτο σημαίνει ότι είτε η διαπραγματευτική μας ικανότητα αυξήθηκε γεωμετρικά τους τελευταίους μήνες, είτε ότι η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε ούτε για τη θέση στο παρκινγκ του Μεγάρου Μαξίμου.

Το ΦΕΚ που επικυρώνει την Π.Ν.Π.

ΦΕΚ 6059 by Costas Efimeros

Όταν το Βήμα αναλαμβάνει να φτιάξει το φιλολαϊκό προφίλ του «πιο φανατικού υποστηρικτή του μνημονίου» ή πως ξεφορτώνεσαι γρηγορότερα έναν υπάλληλο

Πάλι θα βγει στα κανάλια ο Άδωνις - κατά προτίμηση στην Τατιάνα - για διαψεύσεις κλπ κλπ.

Από τον Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής

Όταν το Βήμα αναλαμβάνει να φτιάξει το φιλολαϊκό προφίλ του «πιο φανατικού υποστηρικτή του μνημονίου» ή πως ξεφορτώνεσαι γρηγορότερα έναν υπάλληλο.

[κείμενο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου Αττικής που γράφτηκε λίγες μέρες πριν από το τέλος του 2012]

Παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα το «κλάμα» του Άδωνι Γεωργιάδη, για το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου του. Και το πόσο υπερήφανος δηλώνει ότι αισθάνεται, για το γεγονός πως δεν απέλυσε κανέναν υπάλληλό του, παρά μόνο τους έκανε μετάταξη στην μητρική εταιρεία.

Προφανώς, τα όσα ακούγονται ή γνωρίζει για επικείμενο ανασχηματισμό της Τροϊκανής κυβέρνησης επιβάλλουν να δείξει ένα πρόσωπο συμπαθητικό και ανθρώπινο. Δεν ξεγελά όμως κανέναν. Παραμένει το ίδιο αποκρουστικός, όσο και τα 3 μνημόνια που ψήφισε.

Στις 23/11/12 δημοσιεύεται ένα σχόλιο στον «βηματοδότη» ότι ο Ά. Γεωργιάδης ακούστηκε να λέει σε συναδέλφους του για το πως αναγκάστηκε να κλείσει το βιβλιοπωλείο, αλλά επειδή είναι καλός εργοδότης δεν απέλυσε κανένα υπάλληλο. Το σχόλιο του «βηματοδότη» κάνει την δουλειά του. Την ίδια κιόλας μέρα η είδηση αναπαράγεται σε δεκάδες blogs και sites με τίτλους που αναδεικνύουν την φιλεργατική στάση του εργοδότη, βουλευτή και πιο φανατικού υποστηρικτή του μνημονίου στην χώρα (σύμφωνα με δικές του δηλώσεις, δεν χρησιμοποιούμε δηλώσεις των πολιτικών του αντιπάλων). Η δουλειά έγινε, το συγκρότημα προώθησε άλλο έναν εκλεκτό του, ακόμη κι αν χρειάστηκε να θυσιαστεί η αλήθεια.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Ο εν λόγω βουλευτής, επικαλείται οικονομικούς λόγους ενώ παράλληλα τρώει μαζί με συναδέλφους του σε εστιατόριο του Χίλτον για να πνίξει τον πόνο της ζημιάς που έπαθε η οποία όπως λέει, ήταν πάνω από 400.000 ευρώ.

Το βιβλιοπωλείο δεν το έκλεισε ο Άδωνις Γεωργιάδης, λόγω των εμπρησμών. Το συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο λειτουργούσε έναν περίπου χρόνο, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, και δεν υπέστη καμιά ζημιά. Ούτε φυσικά το έκλεισε λόγω οικονομικής κρίσης.

Το βιβλιοπωλείο το έκλεισε διότι ο υπάλληλος που το λειτουργούσε δεν δέχθηκε την εργοδοτική του αυθαιρεσία και προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης απαίτησε, με το έτσι θέλω, να μετατρέψει το ωράριο εργασίας του υπαλλήλου από οκτάωρο σε τετράωρο και να του μειώσει στο μισό περίπου τον μισθό, χωρίς να τροποποιήσει και την σύμβαση εργασίας. Ήθελε δηλαδή να δίνει στον υπάλληλο χαμηλό μισθό, αλλά ο υπάλληλος να του υπογράφει εκκαθαριστικά μισθοδοσίας με ολόκληρο τον μισθό ! Μάλιστα ο πληρεξούσιος δικηγόρος του βιβλιοπωλείου του, παραδέχθηκε γραπτώς και ενυπόγραφα στην Επιθεώρηση Εργασίας, πως αυτή την τακτική ο κύριος Γεωργιάδης την εφαρμόζει σε 14 συνολικά υπαλλήλους του!… Θαυμάστε το θράσος και την σιγουριά της ατιμωρησίας!…

Φυσικά, όταν η Επιθεώρηση Εργασίας ζήτησε από το βιβλιοπωλείο να καταθέσει αναλυτικές μηνιαίες εξοφλητικές καταστάσεις μισθοδοσίας, τροποποιητικές συμβάσεις εργασίας μερικής απασχόλησης, και καταστάσεις ωρών εργασίας των εργαζομένων, ο Άδωνις Γεωργιάδης υποχώρησε αθόρυβα αλλά και μεθοδικά… Πλήρωσε τα χρήματα που όφειλε στον υπάλληλό του, αναγνωρίζοντας την ισχύ της σύμβασης εργασίας του, και κατόπιν απέστειλε στον υπάλληλο προειδοποίηση απόλυσης, ώστε και να απαλλαγεί από αυτόν, αλλά και να του καταβάλει την μισή αποζημίωση…

Ο συγκεκριμένος υπάλληλος , έγγαμος και πατέρας ενός ανήλικου τέκνου, σήμερα είναι άνεργος και επιδοτείται από τον ΟΑΕΔ. Το ίδιο και μία υπάλληλος του βιβλιοπωλείου, η οποία έμεινε χωρίς εργασία ενώ εγκυμονούσε και γεννά εντός των ημερών… Και το βιβλιοπωλείο είναι κλειστό, με την δικαιολογία της οικονομικής κρίσης και προς αποφυγή ελέγχων από τις αρμόδιες υπηρεσίες (Επιθεώρηση Εργασίας, Σ.Δ.Ο.Ε., κτλ).

Η συγκεκριμένη πρακτική, αφήνει έκθετους για άλλη μια φορά εργαζόμενους, οι οποίοι γίνονται θύματα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης που βιώνουμε τόσα πολλά χρόνια, με αποκορύφωμα την τελευταία τετραετία. Και φυσικά, το βαρέλι δεν έχει πάτο. Τα ποσοστά της ανεργίας θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο.

Δείχνει όμως και τον κυνισμό των κυρίαρχων. Επιχειρηματίες, πολιτικάντηδες, ΜΜΕ (ιδιαίτερα τα «έγκυρα»), δημοσιογράφοι, δεν διστάζουν, πάνω στις πλάτες των ανθρώπων που βιώνουν με δραματικό τρόπο τα αποτελέσματα της πολιτικής τους, να λένε ένα σωρό ψέματα.

ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΗΘΙΚΟΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ

κείμενο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής που γράφτηκε λίγες μέρες πριν από το τέλος του 2012

Λόντου 6, Εξάρχεια, 10681, Αθήνα / τηλ: 210 3820537 /
sylyp_vivliou@yahoo.gr / http://bookworker.wordpress.com

Συνέντευξη Andrew Gamble στο περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ 27-11-11

Μια συνέντευξη του Andrew Gamble στο περιοδικό ΈΨΙΛΟΝ της Ελευθεροτυπίας της 27-11-11.
Παραμένει μια επίκαιρη, απολαυστική όσο και διδακτική συνέντευξη που αγγίζει κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο και ελπίζω να την απολαύσετε.

Ο Andrew Gamble είναι Βρετανός συγγραφέας και ακαδημαϊκός.
Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Πολιτική Θεωρία από το Πανεπιστήμιο του Ντέρχαμ και στη συνέχεια επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ για να ολοκληρώσει το διδακτορικό του δίπλωμα στις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες.
Από το 1993 ως το 2007 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, όπου διετέλεσε καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ρro Vice Chancellor του Πανεπιστημίου.
Έχει ευρύτατα ερευνητικά ενδιαφέροντα, που επεκτείνονται από μελέτες γύρω από τη βρετανική και ευρωπαϊκή πολιτική, τις πολιτικές ιδεολογίες του μαρξισμού, του συντηρητισμού και του Φιλελευθερισμού, την πολιτική οικονομία του καπιταλισμού και τις σχέσεις μεταξύ κράτους και αγοράς. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 20 βιβλία και πολλές δεκάδες άρθρα σε επιστημονικές επιθεωρήσεις. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του αναλύει την κρίση που ξέσπασε το 2008 και φέρει τον τίτλο “The Spectre at the Feast: Capitalist Crisis and the Politics of Recession”.

Ο Andrew Gamble στο ΕΨΙΛΟΝ


Δυστυχώς η εφημερίδα και το περιοδικό δεν υπάρχουν πλέον εξ αιτίας οικονομικών προβλημάτων που δεν είναι της παρούσας.

Πάνω από 5.000 «χαμένα» ακίνητα στο υπουργείο των Βενιζέλου - Σαμαρά

Έγραψαν ΤΑ ΝΕΑ και το διάβασα στο enikos για την χαμένη περιουσία του Υπουργείου Πολιτισμού.

Αναρωτιέμαι όμως γιατί δεν ανέφεραν πως δύο από τους σημερινούς "κυβερνήτες", τα 2/3 της εσωτερικής τρόικας διετέλεσαν υπουργοί πολιτισμού.

"Έχει υπερτριπλάσια περιουσία και δεν το γνωρίζει. Πληρώνει απαλλοτριώσεις και ύστερα επιστρέφει τα ακίνητα στους ιδιοκτήτες τους. Παραχωρεί φιλέτα στην Πλάκα και τη Ρόδο για πολιτιστικές δράσεις έναντι ευτελούς μισθώματος και ανακαλύπτει πως έχουν μετατραπεί σε σπίτια και επιχειρήσεις. Δημόσιες εκτάσεις κοντά σε αρχαιολογικούς χώρους που καταπατώνται. Και έσοδα από εμπορικά διαμερίσματα που χάνονται."

Ήταν ανίκανοι να διαχειριστούν ένα υπουργείο και τώρα διαχειρίζονται την χώρα, τρελό ανέκδοτο !!!!

"Τα ακίνητα του υπουργείου σε μεγάλο ποσοστό έχουν αποκτηθεί από το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, διαθέτοντας σε μια 20ετία 390 εκατ. ευρώ για την απόκτηση 1.640 ακινήτων, ενώ περί τα 70 εκατ. ευρώ έχουν διατεθεί το διάστημα 1980-2000 για την αποκατάσταση 130 ακινήτων."

Εννοείται πως κόπτονται για τα χρήματα και την περιουσία του Ελληνικού λαού, αλλά βρε παιδί μου υπάρχουν άλλες προτεραιότητες, όπως η διατήρηση της καρέκλας τους και η εξυπηρέτηση "ημετέρων".

Γιατί οι θυσίες του Ελληνικού λαού θα πέσουν στο κενό

Είναι πέραν κάθε λογικής σκέψης ότι μετά από 3 χρόνια σκληρής λιτότητας, επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα και διάλυσης του κοινωνικού ιστού να μην υπάρχει φως στο τούνελ.

Η εξήγηση κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν βρίσκεται στην συνταγή (μνημόνια) αλλά στους μαγείρους και τους σερβιτόρους της συνταγής.
Πολιτικοί παλιάς κοπής, παλιών πρακτικών (ρουσφέτια, ψηφοθηρία) δεν μπορούν να οδηγήσουν την χώρα και το λαό σε ένα καλύτερο δημοκρατικό αύριο με εργασία, υγεία και παιδεία για όλους.
Είναι παράλογο να πιστεύουμε πως αυτοί και οι όμοιοι τους έχουν την θέληση και την ικανότητα να κυβερνήσουν για τον λαό.

Είναι εξοργιστικά παράλογο οι θυσίες του Ελληνικού λαού να πέσουν στο κενό και να βιώσει μαύρες δεκαετίες μιζέριας και ανέχειας, διάλυσης της κοινωνίας και των εργασιακών σχέσεων.

Μερικά παραδείγματα :

1.  Ημέρες και έργα (του παρελθόντος) του κ. Σαλμά :
Το μεγάλο σκάνδαλο με πρωταγωνιστή τον Μάριο Σαλμά που ξέχασε ο Αντώνης Σαμαράς και τον υπουργοποίησε στην κυβέρνηση των "ΑΔΙΆΦΘΟΡΩΝ" που θα σώσουν την χώρα. Διαβάστε περισσότερα στην PetraSkandalou.

2.  Στυλιανίδης και πάσης Ελλάδος
Δημοσίευμα της 12ης Απριλίου 2009 του Πρώτου Θέματος όταν ο τότε Υπουργός Μεταφορών Ευριπίδης Στυλιανίδης, έστειλε το λογαριασμό από ταξίδι του στο Παρίσι, στο Υπουργείο Μεταφορών να τον πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Ο λογαριασμός περιλάμβανε:…
• Δύο διανυκτερεύσεις στο Παρίσι στο ξενοδοχείο Four Seasons : 4600€
• Τις βόλτες του με λιμουζίνες : 4745€
• Το Business εισιτήριο της συζύγου του που ταξίδεψε μια μέρα νωρίτερα : 1025€
Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Και ακόμη πόσο πιο γρήγορα ακόμη ξεχνάμε; Σήμερα στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ το υπουργείο εσωτερικών ανέλαβε ο κος Ευριπίδης Στυλιανίδης που το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου διασκέδαζε στα μπουζούκια… Όλη η ιστορία με φωτογραφίες κλπ στο Μώλυ.

3.  Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου και αρκετοί άλλοι εμπλέκονται στο "θάψιμο" της λίστας Λαγκάρντ όπως είχα γράψει εδώ κι εδώ.

4. Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει επιδοθεί σε ένα μπαράζ διορισμών "δικών" του ανθρώπων από τον ΕΟΠΠΥ και τον ΣΔΟΕ μέχρι όπου βάλει ο νους σας, όπως γράφει και το der spiegel, και να μην ξεχνάμε και την διαρροή εγγράφων με ρουσφέτια του Αντ. Σαμαρά. Σύνδεσμοι για να κατεβάσετε το αρχείο ρουσφετιών εδώ.

Η Ελληνική πολιτική σκηνή μας παρέχει εκατοντάδες δείγματα κακοδιαχείρισης, ανικανότητας και δημοκρατικού ελλείμματος, που δυστυχώς δεν παραδειγματίζουν τους πολίτες - ψηφοφόρους.

Ένας παραδειγματισμός που θα οδηγούσε τουλάχιστον στην ορθότερη επιλογή προσώπων, νέων ανθρώπων εκτός κομματικού σωλήνα και κληρονομικότητας (γιοί, θυγατέρες, ανίψια κλπ)

Το τέλος της πολιτικής της "εσωτερικής υποτίμησης" ;

Του Κωστή Παπαδημητρίου
Πηγή:www.capital.gr

Η φετινή ετήσια έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) περιελάμβανε δύο εκπλήξεις εξαιρετικής σημασίας παραχωμένες ανάμεσα στις λεπτομέρειες της οικονομικής ανάλυσης και των προβλέψεων. Στην πρώτη, ο διεθνής οργανισμός επικαλείται την νεότερη εμπειρική επιστημονική έρευνα για να ισχυριστεί ότι η λιτότητα δεν δουλεύει. Αποτελεί κομβική στροφή στην παραδοσιακή πολιτική του οργανισμού και προκάλεσε δημόσια σύγκρουση μεταξύ της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βολφγκανγκ Σόιμπλε. Στη δεύτερη παραδέχεται ότι ούτε η «εσωτερική υποτίμηση» δουλεύει. Αυτό έχει τεράστια σημασία για την Ελλάδα καθώς αποτελεί ουσιαστικά παραδοχή ότι η θεραπεία που εφαρμόζεται με στόχο την παραμονή στο ευρώ έχει αποτύχει.

Συγκεκριμένα, στο τρίτο κεφάλαιο του World Economic Outlook, που πραγματεύεται την εμπειρία των τελευταίων 100 ετών στη διαχείριση του δημοσίου χρέους, περιλαμβάνεται ανάλυση για την κατάσταση στην Βρετανία στο Μεσοπόλεμο όταν το 1925 ο Γουίνστον Τσώρτσιλ, που ήταν τότε υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, θέλησε να επαναφέρει την στερλίνα στον Κανόνα του Χρυσού (δηλαδή σταθερή ισοτιμία της στερλίνας με το χρυσό) αλλά με την παλαιά ισοτιμία προ του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή με μια σημαντική ανατίμηση. Για να διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα των βρετανικών επιχειρήσεων επιχειρήθηκε η γενικευμένη μείωση των τιμών και μισθών, όπως με την «εσωτερική υποτίμηση» επιχειρήθηκε να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας στο επίπεδο που ήταν πριν την ένταξη στο ευρώ. Ωστόσο τώρα η έκθεση του ΔΝΤ περιγράφει τη κατάσταση που διαμορφώθηκε πριν από 90 χρόνια στη Βρετανία ως αποτυχία γενικά αλλά και ειδικά για τη διαχείριση του χρέους. Το συμπέρασμα συνοψίζεται στην εξής παράγραφο: «Η περίπτωση της Βρετανίας […] προσφέρει ένα μάθημα επιφυλακτικότητας στις χώρες που επιχειρούν εσωτερική υποτίμηση. Ο συνδυασμός αυστηρής νομισματικής και αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής με στόχο τη σημαντική μείωση του επιπέδου των τιμών για την επιστροφή στην προπολεμική ισοτιμία είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Η ανεργία ήταν υψηλή, η ανάπτυξη χαμηλή, και – όσον αφορά τη διαχείριση του χρέους – αυτό συνέχισε να αυξάνεται. Αν και η μείωση του επιπέδου των τιμών που επιχειρήθηκε στη Βρετανία ήταν μεγαλύτερη από οτιδήποτε πρόκειται να συμβεί ως αποτέλεσμα της εσωτερικής υποτίμησης σήμερα, παρόμοια δυναμική παρουσιάζεται και σήμερα. Η μείωση του επιπέδου των τιμών, σημαντικό συστατικό της εσωτερικής υποτίμησης, έρχεται με μεγάλο κόστος και χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να προσδιοριστεί εάν το κόστος ξεπερνά τα οφέλη στην ανταγωνιστικότητα από την εσωτερική υποτίμηση».

Κατακτημένη γνώση

Βεβαίως, τότε ο μεγάλος οικονομολόγος John Maynard Keynes είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους μιας τέτοιας πολιτικής με το περίφημο άρθρο του The economic consequences of Mr Churchill (Οι οικονομικές συνέπειες του κ. Τσώρτσιλ) όπου εξήγησε ότι αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει με τον επιθυμητό τρόπο. «Ο αντιπληθωρισμός δεν μειώνει τους μισθούς αυτόματα. Τους μειώνει προκαλώντας ανεργία» τόνισε ο μεγάλος οικονομολόγος ενώ σε άλλο σημείο του άρθρου παρατηρούσε ότι «Σε αυτές τις συνθήκες οι ιδιοκτήτες των ανθρακωρυχείων προτείνουν να γεφυρωθεί το κενό με μια μείωση των μισθών ανεξάρτητα από την μείωση του κόστους ζωής – δηλαδή, μειώνοντας το επίπεδο ζωής των ανθρακωρύχων. Ζητείται να κάνουν αυτήν την θυσία ώστε για να επιλυθούν προβλήματα για τα οποία δεν είναι με κανέναν τρόπο υπεύθυνοι και για τα οποία δεν έχουν κανέναν έλεγχο». «Η επιβολή των προσαρμογών με τη χρήση του όπλου του οικονομικού καταναγκασμού εναντίον των ατόμων και εναντίον συγκεκριμένων κλάδων είναι μια πολιτική που η χώρα δεν θα επέτρεπε ποτέ να συμβεί αν αντιλαμβανόταν τι πρόκειται να συμβεί» καταλήγει το άρθρο του Keynes. Πρόκειται για ένα άρθρο υπόδειγμα ρητορικής δεινότητας και επιστημοσύνης αλλά και ένα από τα πιο «φανερά μυστικά» της σύγχρονης συζήτησης: σε ιδιωτικές συζητήσεις για την «εσωτερική υποτίμηση» όλοι οι στοιχειωδώς διαβασμένοι οικονομολόγοι θα αναφερθούν στις «Οικονομικές συνέπειες του κ. Τσώρτσιλ» αλλά κανείς δεν το επικαλείται στη δημόσια συζήτηση. O Τσώρτσιλ έκανε αυτό που νόμιζε και προκάλεσε μεγάλη οικονομική κρίση. Τελικά η Βρετανία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τον Κανόνα του Χρυσού για πάντα το 1931. Αργότερα παραδέχτηκε ότι ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην καριέρα του. Παραδόξως το ΔΝΤ έπρεπε να περιμένει μέχρι την ετήσια έκθεση του 2012 για να τα ανακαλύψει κάτι που ήταν κατακτημένη γνώση για την οικονομική επιστήμη και την οικονομική ιστορία σχεδόν έναν αιώνα.

Στη συνέχεια θα δούμε πώς φτάσαμε στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης στη χώρα μας, γιατί απέτυχε και γιατί εφαρμόστηκε παρόλο που η αποτυχία ήταν προδιαγεγραμμένη και προβλέψιμη τουλάχιστον για όσους οικονομολόγους και αναλυτές διατηρούσαν τη στοιχειώδη νηφαλιότητα.

Οι οικονομικές συνέπειες του κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ

Παρόλο που η οικονομική επιστήμη είχε στη διάθεσή της τα διδάγματα από τη βρετανική εμπειρία αλλά και τη θεωρητική κατανόησή τους, στη σύγχρονη εποχή υπήρξε ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που είχε για τα καλά στο μυαλό του να κάνει ξανά το πείραμα της «εσωτερικής υποτίμησης». Πρόκειται για τον Γάλλο Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής οικονομολόγο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Κατέχει, δηλαδή, την δεύτερη ή τρίτη σημαντικότερη θέση στην ιεραρχία μαζί με τον Αναπληρωτή Γενικό Διευθυντή. Όπως διαβεβαιώνουν άνθρωποι που γνωρίζουν καλά και όπως αποδεικνύει η έκθεση του ΔΝΤ, ο κ. Μπλανσάρ είναι ένας άνθρωπος μη δογματικός που μπορεί να αλλάζει γνώμη όταν τα γεγονότα διαψεύδουν τη θεωρία. Ωστόσο, η ζημιά για τη χώρα μας από την εφαρμογή του πειράματος της «εσωτερικής υποτίμησης» είναι ήδη υπερβολικά μεγάλη. Και η ζημιά δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κοινωνική, πολιτική ακόμη και ηθική.

Πριν αναλάβει αυτή τη θέση, όταν ο Μπλανσάρ ήταν καθηγητής στο MIT των ΗΠΑ, δημοσίευσε ένα επιστημονικό άρθρο με αντικείμενο την Πορτογαλία και τον τίτλο Adjustment within the euro. The difficult case of Portugal (Προσαρμογή εντός του ευρώ. Η δύσκολη περίπτωση της Πορτογαλίας), που δημοσιεύτηκε το 2006. Δηλαδή πριν από τη διεθνή κρίση. Στο άρθρο αυτό ο Μπλανσάρ αναζητά τρόπους να λύσει το πορτογαλικό πρόβλημα που είχε ήδη εκδηλωθεί και το οποίο το συμπυκνώνει ως εξής: «Η αύξηση της παραγωγικότητας είναι αναιμική. Η ανάπτυξη είναι πολύ χαμηλή. Το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι μεγάλο. Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών είναι πολύ μεγάλο». Όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, η συμμετοχή στο ευρώ κάνει αδύνατη την υποτίμηση. Συνεπώς, λέει το άρθρο, η μια λύση είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, που όμως δεν είναι κάτι που μπορεί να δώσει γρήγορα αποτελέσματα, και η δεύτερη είναι η μείωση των μισθών. Φυσικά αναγνωρίζει ότι υπάρχουν μεγάλα προβλήματα σε μια τέτοια διαδικασία. Αλλά καταλήγει ότι «μια μείωση των ονομαστικών μισθών μπορεί να ακούγεται εξωτική, αλλά στην ουσία της είναι το ίδιο όπως μια επιτυχημένη υποτίμηση». Είναι αξιοσημείωτο ότι στο συγκεκριμένο άρθρο ο Μπλανσάρ δεν χρησιμοποιεί πουθενά την έκφραση «εσωτερική υποτίμηση», ακριβώς επειδή δεν ήταν δόκιμος όρος, δεν περιήλθε σε γενική χρήση παρά λίγο αργότερα. Ωστόσο τις ιδέες του άρθρου του Μπλανσάρ επικαλούνται οι ξένοι και εγχώριοι οπαδοί της «εσωτερικής υποτίμησης», είτε το γνωρίζουν είτε όχι. Ακόμη περισσότερο το πρόβλημα ήταν ότι ο κ. Μπλανσάρ ανέλαβε επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ το Σεπτέμβριο του 2008, δηλαδή στην κατάλληλη στιγμή ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει τις ιδέες του. Γύρω του, εκτός αλλά και εντός Ελλάδας, στοιχήθηκαν και πολλοί οικονομολόγοι ή policy makers καλών προθέσεων που έβλεπαν το σχέδιο αυτό ως μια λύση για τη διατήρηση της συνοχής του ευρώ στις δεδομένες πολιτικές συνθήκες και αδιαφόρησαν για την κατακτημένη γνώση που είχαμε στη διάθεσή μας. Παρά τις προειδοποιήσεις από μια σειρά έγκυρων οικονομολόγων κυρίως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (όπως ο Joseph Stiglitz, ο Paul Krugman, ο Nouriel Roubini, ο James Galbraith, ο Mark Weisbrot κ.α.), οι άνθρωποι αυτοί προέταξαν τους ευσεβείς πόθους τους και εγκατέλειψαν τη λογική και την επιστήμη με αποτέλεσμα να μην βλέπουν ότι η «εσωτερική υποτίμηση» δεν ήταν το εναλλακτικό της κανονικής υποτίμησης αλλά ο ταχύτερος δρόμος για την επιδείνωση της κρίσης και τη δημιουργία συνθηκών εξόδου από το ευρώ.

Κάνοντας οικονομική πολιτική με ευφημισμούς

Η πολιτική για «εσωτερική υποτίμηση» υποτίθεται ότι απαντά στο πρόβλημα της ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας μιας χώρας που βρίσκεται σε μια νομισματική ένωση και θέλει να παραμείνει σε αυτήν. Αν δεν έχεις δικό σου νόμισμα ώστε να κάνεις υποτίμηση, λένε οι οπαδοί της, η εναλλακτική λύση είναι να μειώσεις το γενικό επίπεδο των τιμών κατά το ίδιο ποσοστό και θα έχεις το ίδιο αποτέλεσμα. Για να το πετύχεις αυτό ξεκινάς από τους μισθούς και στη συνέχεια η μειωμένη ζήτηση μέσα από την ελεύθερη αγορά υποτίθεται ότι θα οδηγήσει σε πτώση και των τιμών καταναλωτού ώστε να αποκατασταθεί η αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων σε χαμηλότερες ονομαστικές τιμές. Καθώς γνωρίζουμε ότι η υποτίμηση πάντα βοηθά στην ανταγωνιστικότητα – έστω και με παρενέργειες, έστω και προσωρινά – τότε φαίνεται απολύτως λογικό να προκαλέσεις μια «εσωτερική υποτίμηση» στην Ελλάδα ώστε να έχεις το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα. Σωστά; Λάθος! Όσο και αν φαίνεται λογική η αλληλουχία, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Πρόκειται για ένα πείραμα και μάλιστα εξαιρετικά επικίνδυνο. Ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί κάτι τέτοιο, τουλάχιστον όχι με επιτυχία και όχι στην κλίμακα μιας χώρας όπως η Ελλάδα, που αν και μικρή, δεν είναι υπερβολικά μικρή. Ορισμένες σκανδιναβικές χώρες φλέρταραν με την ιδέα αυτή στις αρχές του 1990, όταν είχαν βρεθεί σε μια βαθιά ύφεση, αλλά τελικά προχώρησαν σε μεγάλη υποτίμηση των νομισμάτων τους. Μάλιστα φαίνεται ότι εκεί πρωτοχρησιμοποιήθηκε η έκφραση «εσωτερική υποτίμηση» χωρίς ωστόσο να περιέλθει σε ευρεία χρήση. Ουσιαστικά ο όρος δεν υπήρχε στο δημόσιο διάλογο μέχρι πολύ πρόσφατα.

Πρόκειται για έναν ευφημισμό που εφευρέθηκε για να περιγράψει την πολιτική που επιβάλλεται στην Λετονία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία και σταδιακά τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Όμως στην οικονομική επιστήμη μια γενικευμένη πτώση του επιπέδου των τιμών δεν ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση», αλλά «αντιπληθωρισμός» (deflation, όρος που συχνά μεταφράζεται και ως αποπληθωρισμός). Και ο αντιπληθωρισμός δεν είναι πολιτική. Είναι μια εξαιρετικά αρνητική και επικίνδυνη κατάσταση της οικονομίας. Είναι αυτό που βίωσαν οι δυτικές χώρες κατά την Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, αυτό που οι κοινωνίες μας και ειδικά η οικονομική επιστήμη ορκίστηκαν να μην αφήσουν ποτέ ξανά να συμβεί.

Μια τέτοια κατάσταση αποτελεί τον απόλυτο τρόμο για τους οικονομολόγους σχεδόν κάθε σχολής. Γνωρίζουμε ότι ενέχει τον μεγάλο κίνδυνο, αν όχι βεβαιότητα, να ξεκινήσει μια καθοδική και αυτοτροφοδοτούμενη «αντιπληθωριστική σπείρα». Δηλαδή, μια κατάσταση όπου η προσδοκία πτώσης των τιμών οδηγεί σε αναβολή της κατανάλωσης και των επενδύσεων όπου είναι αυτό δυνατό, δηλαδή σε πτώση της ζήτησης που με τη σειρά της οδηγεί σε νέα πτώση των τιμών, απολύσεις και νέα πτώση της ζήτησης λόγω της αυξημένης ανεργίας και της προσδοκίας πτώσης των τιμών χωρίς τελειωμό. Σε θεωρητικό επίπεδο σε αυτό προστίθεται η «παγίδα ρευστότητας», δηλαδή το φαινόμενο όπου τα επιτόκια θα είναι τόσο χαμηλά ώστε να μην μπορούν να πέσουν ακόμη παρακάτω και τελικά η νομισματική πολιτική να μην μπορεί να τονώσει την οικονομία. Πρακτικά, η Ελλάδα δεν θα φτάσει καν σε αυτό το σημείο γιατί είναι αντιμέτωπη με υψηλότερα από το επιθυμητό επιτόκια λόγω του κινδύνου εξόδου της χώρας από το ευρώ – κάτι που κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη.

Στα περισσότερα πανεπιστημιακά εγχειρίδια μακροοικονομικής, αναφέρεται ότι ο αντιπληθωρισμός και η παγίδα ρευστότητας είναι καθαρά θεωρητικά φαινόμενα που είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβούν στην πραγματικότητα. Συνέβησαν μόνο μια φορά, γράφουν, το 1929 λόγω των τραγικών λαθών που έγιναν τότε. Τώρα έχουμε πάρει το μάθημά μας, συνεχίζουν, και δεν πρόκειται να ξανασυμβεί ποτέ γιατί είναι εύκολο να το αποφύγεις. Για αυτό το λόγο λίγοι οικονομολόγοι έκαναν θεωρητική έρευνα γύρω από αυτά τα θέματα τα τελευταία πενήντα χρόνια (σε αυτούς τους λίγους συμπεριλαμβάνεται ο νομπελίστας Paul Krugman που έχει εξηγήσει ότι η ιαπωνική οικονομία έχει βρεθεί πολύ κοντά στην παγίδα ρευστότητας).

Γενικευμένη ανομία

Δυστυχώς ο «αντιπληθωρισμός» βαφτίστηκε «εσωτερική υποτίμηση» και μια βαριά ασθένεια χορηγήθηκε σαν φάρμακο για την Ελλάδα και ορισμένες άλλες χώρες. Το πείραμα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει αλλά οι συνέπειες και όχι μόνο οικονομικές αλλά κοινωνικές και ηθικές θα είναι βαριές για τις χώρες. Οι οικονομικές σχέσεις διέπονται από συμβάσεις-συμβόλαια που είναι δεσμευτικές και σε έναν βαθμό ανελαστικές. Η δημιουργία ενός κλίματος γενικής αναδιαπραγμάτευσης των συμβάσεων (όπως είναι οι μισθοί αλλά και τα μισθωτήρια συμβόλαια ή οι συμβάσεις με τους προμηθευτές) προκαλεί ρήξη της εμπιστοσύνης στις συμβατικές σχέσεις και υποχρεώσεις καταλήγοντας τελικά σε μια γενικευμένη αίσθηση ανομίας που εκδηλώνεται σταδιακά σε κάθε κοινωνική σχέση και όχι μόνο τις εμπορικές. Δημιουργεί ένα δηλητηριώδες περιβάλλον όπου καμία ανειλημμένη υποχρέωση δεν ισχύει. Και όλα αυτά σε μια χώρα που ούτως ή άλλως είχε αυξημένο πρόβλημα ανομίας.

Μια άλλη πολύ σημαντική παράμετρος που δεν λαμβάνουν υπόψη τους όσοι υποστηρίζουν ότι η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση» είναι στην ουσία το ίδιο με μια κανονική υποτίμηση είναι ότι σε μια κατάσταση πτώσης των τιμών και των μισθών αυξάνεται το πραγματικό χρέος (δηλαδή η αγοραστική δύναμη του χρέους) ιδιωτών και επιχειρήσεων. Σε πρώτη ανάγνωση μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αυτό ωφελεί τους πιστωτές αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια άνευ προηγουμένου έξαρση των επισφαλειών, καθώς περίπου το ένα στα πέντε δάνεια βρίσκεται σε καθυστέρηση ή δεν εξυπηρετείται με τάση επιδείνωσης. Πολύ απλά δεν μπορείς να συρρικνώσεις μια οικονομία των 250 δισ. ευρώ στα 150 δισ. ευρώ και να πιστεύεις ότι το χρέος επιχειρήσεων και νοικοκυριών μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετείται κανονικά.

Γιατί δεν πέφτουν οι τιμές;

Στόχος της «εσωτερικής υποτίμησης» υποτίθεται ότι είναι η γενικευμένη μείωση του επιπέδου των τιμών. Δηλαδή, υποτίθεται ότι την πτώση των ονομαστικών μισθών θα ακολουθήσει πτώση των τιμών καταναλωτού ώστε τελικά να αποκατασταθεί η αγοραστική δύναμη των πραγματικών μισθών. Αυτό χρειάζεται σημαντικό βάθος χρόνου για να συμβεί και στο μεσοδιάστημα δημιουργεί χαμένους και κερδισμένους. Αλλά είναι αμφίβολο αν θα συμβεί στην προσδοκώμενη έκταση ακόμη και μετά από αρκετό χρονικό διάστημα. Παρατηρούμε ότι τουλάχιστον στην αρχική φάση η λιανική πώληση προτιμά να διατηρήσει αμετάβλητες τις τιμές (ή ακόμη και να τις αυξήσει οριακά) ώστε να διατηρήσει ή να επεκτείνει τα περιθώρια κέρδους ως αντίδραση στην πτώση των πωλήσεων (σε αντίθεση με αυτό που προβλέπει ότι θα συμβεί η ορθόδοξη οικονομική θεωρία). Στην καλύτερη περίπτωση αντιδρά με προσφορές θέλοντας να στείλει στον καταναλωτή το μήνυμα ότι οποιαδήποτε πτώση των τιμών είναι προσωρινή και όχι μόνιμη. Αυτό επίσης είναι κοινωνικό χαρακτηριστικό: ο πωλητής διατηρεί το δικαίωμά του να αλλάζει κάθε μέρα την τιμή του, δυνατότητα την οποία δεν έχει ο μισθωτός ο οποίος διαπραγματεύεται την δική του τιμή-μισθό μόνο περιστασιακά (και μάλιστα συνήθως με συνθήκες εξαιρετικής ασυμμετρίας ισχύος). Το πείραμα γίνεται μονόπλευρα: ενώ η μείωση των μισθών γίνεται με θεσμικές παρεμβάσεις (όπως η επιχειρούμενη κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα ή ο περιορισμός των επιδομάτων ανεργίας), η μείωση των τιμών επαφίεται αποκλειστικά στην ελεύθερη αγορά χωρίς αντίστοιχες παρεμβάσεις.

Πέρα από αυτά, καθώς η «εσωτερική υποτίμηση» θέλει να απαντήσει στο πρόβλημα ενός ελλειμματικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή στόχος είναι η αύξηση των εξαγωγών μέσω μείωσης του εγχωρίου κόστους αλλά και ο περιορισμός των εισαγωγών μέσω μείωσης της εγχώριας ζήτησης. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα μείωση των τιμών και πώληση των ίδιων ποσοτήτων όπως προηγουμένως αλλά πιθανώς μείωση των πωλούμενων ποσοτήτων με τις ίδιες τιμές. Παρόλο που η περιορισμένη πτώση των τιμών παρουσιάζεται ως μια ανεπιθύμητη έκπληξη, στην πραγματικότητα είναι ένα συστατικό μέρος της πολιτικής που ασκείται. Για ευνόητους λόγους αυτό δεν έχει εξηγηθεί στην κοινή γνώμη που έχει αφεθεί να πιστεύει ότι η πτώση των τιμών θα αποκαταστήσει την απώλεια της αγοραστικής δύναμης που προκάλεσε η πτώση των εισοδημάτων.

Η περίπτωση της Λετονίας

Σχεδόν παράλληλα με την Ελλάδα, η πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης» άρχισε να εφαρμόζεται από το ΔΝΤ στην Λετονία. Παρόλο που η χώρα είναι εκτός ευρώ, θέλησε να αποφύγει την υποτίμηση και να διατηρήσει την ισοτιμία με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα αμετάβλητη παρά την κρίση που αντιμετώπισε ως παρενέργεια της κρίσης της Lehman από το Σεπτέμβριο του 2008. Για αυτό άρχισε και εκεί να εφαρμόζεται η «εσωτερική υποτίμηση» που επίσης προκάλεσε εκτίναξη της ανεργίας στο 25% και ύφεση. Σε επόμενη φάση η ανεργία περιορίστηκε στο 15% και υπήρξαν διαλείμματα έστω και αναιμικής ανάκαμψης. Παρόλο που το ΔΝΤ προσπάθησε κατά καιρούς να εμφανίσει την περίπτωση ως επιτυχία, η ανάλυση των εμπειρικών δεδομένων δείχνει ότι η πτώση της ανεργίας οφείλεται στο απλό γεγονός ότι μετανάστευσε το 10% του πληθυσμού της χώρας, δηλαδή πρόκειται για εθνική καταστροφή, ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό των σύντομων φάσεων της ανάκαμψης οφείλεται στις διακυμάνσεις της ζήτησης στην υπόλοιπη Ευρώπη (όπως έχουν καταδείξει οι Mark Weisbrot - Rebecca Ray και Michael Hudson - Jeffrey Sommers).

Υποτιμήστε το ευρώ

Τι μπορούσε, λοιπόν, να γίνει και δεν έγινε; Το πρόβλημα της απώλειας ανταγωνιστικότητας των περιφερειακών χωρών της ζώνης του ευρώ μπορεί να λυθεί με έναν διαφορετικό τρόπο που καταρχήν ίσως φανεί παράδοξος. Η απάντηση είναι η μείωση της ισοτιμίας του ευρώ. Μια τέτοια κίνηση όχι μόνο θα διόρθωνε τα εμπορικά ελλείμματα των περιφερειακών χωρών (βεβαίως με τίμημα την αύξηση των εισαγόμενων προϊόντων από χώρες εκτός νομισματικής ένωσης) αλλά και θα ξαναέφερνε τη ζώνη του ευρώ σε τροχιά σύγκλισης. Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση σχετικά με το πώς θα ωφελούσε τις ελληνικές εξαγωγές προς άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ μια υποτίμηση του ευρώ. Η συμβατική σοφία λέει ότι δεν θα υπήρχε κανένα όφελος. Αυτό όμως ισχύει μόνο σε μια νομισματική ζώνη που είναι κλειστή ως προς τον έξω κόσμο. Στην σημερινή πραγματικότητα, ο Γερμανός τουρίστας δεν συγκρίνει το ελληνικό πακέτο διακοπών με το γερμανικό αλλά με το τουρκικό ή το μπαλινέζικο. Αλλά και ο Δανός καταναλωτής που δεν διαθέτει το ευρώ συγκρίνει το πορτογαλικό ρούχο με το κινέζικο και όχι απαραίτητα με το δανέζικο. Συνεπώς με την υποτίμηση του ευρώ, ή την ανατίμηση των ασιατικών νομισμάτων αν θέλετε, θα δημιουργούνταν οι συνθήκες διόρθωσης του εμπορικού ισοζυγίου της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτό ακριβώς συνέβη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η υποχώρηση των ευρωπαϊκών νομισμάτων προκάλεσε μια τόσο ταχεία σύγκλιση ώστε το ευρώ να ξεκινήσει το 1999 με έντεκα συν μια χώρες ενώ μόλις τρία χρόνια νωρίτερα η συζήτηση περιοριζόταν σε πέντε ή έξι χώρες.

Μια τέτοια λύση έχουν υποστηρίξει διστακτικά αρθρογράφοι όπως ο Wolfgang Muenchau των Financial Times ή οικονομολόγοι όπως ο Nouriel Roubini και ευθέως οι Ricardo J. Caballero (καθηγητής οικονομικών στο ΜΙΤ) και ο Francesco Giavazzi (καθηγητής στο Bocconi University και επισκέπτης καθηγητής στο MIT) με άρθρο τους στους Financial Times. Στην Ελλάδα οι ηγεσίες μας δεν μπαίνουν σε αυτήν την συζήτηση γιατί έχουν συνηθίσει την οπτική γωνία της μικρής χώρας – για αυτές κάθε κριτική στο ισχυρό ευρώ, ισοδυναμεί με κριτική στην ίδια την ένταξη και τη συμμετοχή στο ευρώ. Αλλά το ευρώ είναι ένα εξαιρετικό οικονομικό και πολιτικό σχέδιο της Ευρώπης, που κινδυνεύει να εκτροχιαστεί από τη λανθασμένη πολιτική της υπερβολικά ενισχυμένης ισοτιμίας των τελευταίων δέκα ετών και τις λανθασμένες θεραπείες για την αντιμετώπιση των συνεπειών της. Η αναθεώρηση των απόψεων του ΔΝΤ, και του κ. Μπλανσάρ προσωπικά, έρχεται αρκετά καθυστερημένα για τη χώρα μας έχοντας κάνει ήδη βαθιά ζημιά και είναι αμφίβολο αν θα οδηγήσει έγκαιρα σε αντιστροφή της πολιτικής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Δυστυχώς το πνευματικό και πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη, και ιδίως στη Γερμανία, είναι τέτοιο που δεν φαίνεται να επιτρέπει λύση μέσω έγκαιρης διόρθωσης της ισοτιμίας και το τελικό ρίσκο παραμένει ακόμη η ίδια η συνοχή της ζώνης του ευρώ.

*Ο Κωστής Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος – οικονομικός αναλυτής

Η λίστα Λαγκαρντ και το σαθρό Ελληνικό κράτος

Έγραψα λίγες μέρες νωρίτερα πως ο Βενιζέλος και το πολιτικό σύστημα μας δουλεύουν με την λίστα Λαγκαρντ.

Οι ενέργειες ΌΛΩΝ των εμπλεκόμενων καταδεικνύουν την σαθρότητα του πολιτικού συστήματος και του κρατικού μηχανισμού.

Ο Βενιζέλος και όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ απέκρυψαν στοιχεία οικονομικών εγκλημάτων !!
Πολιτικοί και κρατικοί υπάλληλοι "έπνιξαν" την λίστα Λαγκάρντ αποδεικνύοντας περίτρανα την σαπίλα που κυβερνά και διοικεί την Ελλάδα.
Ακόμη δεν έχουν παραπεμφθεί στην δικαιοσύνη για την απόκρυψη των στοιχείων.

Η κυβέρνηση όφειλε να ξαναζητήσει την λίστα Λαγκάρντ από τους Γάλλους ώστε να εξακριβώσει αν έχει αλλοιωθεί, ενέργεια στην οποία δεν έχει ακόμη προβεί.
Σε περίπτωση αλλοίωσης της λίστας πρέπει να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη ΌΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι.

Βέβαια τίποτε δεν θα γίνει για έναν απλό λόγο, την καταραμένη βουλευτική ασυλία, που αποτελεί την ρίζα του κακού της χώρας, ένας νόμος χουντικής έμπνευσης και ολοκλήρωσης Βενιζέλου με την σύμφωνη γνώμη ΠαΣοΚ και Νέας Δημοκρατίας.

Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας (με ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων) αγωνίζονται με νύχια και δόντια να βρουν επαναχρηματοδότηση της χώρας ώστε να διαιωνίσουν το σαθρό κράτος.
Να διαιωνίσουν την σαπίλα, την διαπλοκή, την φοροδιαφυγή, τα ρουσφέτια και όλα αυτά τα καλούδια του σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους που ζούμε.

Ο Βενιζέλος μας "δουλεύει" με την λίστα Λαγκαρντ

Ο Βενιζέλος πρώτιστα, αλλά εκ των γεγονότων και οι περισσότεροι πολιτικοί ενστερνίζονται την άποψη του περί άχρηστης λίστας μιας και είναι προϊόν υποκλοπής (κατά την άποψη Βενιζέλου - Διώτη).
Μιλάμε για χοντρό δούλεμα του λαού μας προκειμένου προφανώς να καλυφθούν ημέτεροι γαλαζοπράσινοι διαπλεκόμενοι.

Αποτελεί όμως προϊόν υποκλοπής για το Ελληνικό κράτος η λίστα Λαγκαρντ ή ορθότερα λίστα Φαλτσιανι ?

Herve Falciani, φωτό από presseurop

-- Ο Φαλτσιάνι εργαζόμενος σαν τεχνικός Η/Υ στην HSBC "τσίμπησε" την λίστα από έναν υπολογιστή, άρα την απόκτησε παράνομα ;;;;;
-- Οι Ελβετικές αρχές ζήτησαν από τις αντίστοιχες Γαλλικές να πραγματοποιήσουν έρευνα στο σπίτι του Φαλτσιανι στην Νις όπερ και εγένετο κατόπιν εισαγγελικής εντολής.
-- Έτσι απέκτησε το Γαλλικό υπουργείο οικονομικών την λίστα των φοροφυγάδων, με εισαγγελική εντολή.
-- Οι Ελβετοί ζήτησαν να μην γίνει χρήση της λίστας από τους Γάλλους ως προϊόν υποκλοπής και να τους επιστραφεί. Τότε ο Σαρκοζί απείλησε την Ελβετία πως θα την εντάξει στον κατάλογο φορολογικών παραδείσων και οι Ελβετοί κάναν την πάπια.
-- Πολλές χώρες χρησιμοποίησαν την λίστα Φαλτσιανι και τα συνολικά έσοδα των χωρών υπερέβησαν τα 10 δις ευρώ.
-- Η ΕΥΠ ζήτησε την λίστα από την αντίστοιχη Γαλλική υπηρεσία, αλλά οι σοφοί Γάλλοι δεν επέλεξαν των δρόμο των μυστικών υπηρεσιών ώστε να μην έχει άλλοθι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας να μην χρησιμοποιήσει την λίστα. Αντίθετα παραδόθηκε επίσημα από το Γαλλικό υπουργείο οικονομικών στο Ελληνκό του οποίου πολιτικός προϊστάμενος ήταν ο αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος.

Που στο διάολο είναι το παράνομο της λίστας όσον αφορά την απόκτηση της από την Ελλάδα ;

Διαβάστε και την δήλωση του κ. Σταθόπουλου, καθηγητή της Νομικής Σχολής Αθηνών για την λίστα :
"Εφόσον πρόκειται για την ανίχνευση βαριάς εγκληματικότητας, ‘συγχωρείται’ η αξιοποίηση στοιχείων τα οποία έχουν συλλεγεί παρανόμως. Σε ανάλογες περιπτώσεις συγκρούονται αντίθετα συμφέροντα, καθώς επιθυμεί κανείς τόσο την ανίχνευση της εγκληματικότητας όσο και την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Συνεπώς, πολλές φορές είναι ρευστό τι θα επικρατήσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως εγώ θα επέτρεπα την αξιοποίηση των στοιχείων." Περισσότερα στο tvxs.

Όταν και αν χρησιμοποιηθεί η λίστα, θα είμαστε σίγουροι πως δεν έχουν διαγραφεί ονόματα γαλαζοπράσινων λαμόγιων ;;;

Πότε ρε γαμώτο θα ξυπνήσουμε ;;

Τα Παπαγαλάκια Τρομοκράτες της Ελληνικής Τηλεόρασης

Τα γνωστά παπαγαλάκια της ελληνικής τηλεόρασης τρομοκρατούν ανηλεώς τον δύστυχο έλληνα τηλεθεατή και ψηφοφόρο.

Σύμφωνα με τα παπαγαλάκια τρομοκράτες των MEGA, ANT1, SKY, ET1, NET κλπ, αν είμαστε καλά και υπάκουα παιδιά και εφαρμόσουμε απαρέγκλιτα το μνημόνιο, τότε και μόνο τότε θα συζητήσουν οι εταίροι μας αν θα μας πηδήξουν με σάλιο ή στεγνά.


Το νέο τρομοκρατικό δίλημμα το θέτουν γιατί Ιταλοί και Ισπανοί απαιτούν αυτό που φώναζε και φωνάζει ο Βαρουφάκης, δεν είναι μέρος του δημόσιου χρέους η διάσωση των τραπεζών, δεν πρέπει να επιβαρυνθούν κράτη και λαοί τα τραπεζικά χρέη και σχεδόν έχουν πείσει (εξαναγκάσει) την νέα σιδηρά κυρία της Ευρώπης να το αποδεχτεί.


Το προηγούμενο τρομοκρατικό δίλημμα τους διήρκεσε περισσότερο από τρία (3) χρόνια παπαγαλίζοντας την διάσωση των χρεοκοπημένων τραπεζών με δισεκατομμύρια ευρώ που θα πληρώσει ο πολίτης, ενώ οι πρόεδροι και οι οικογένειες τους έχουν πλουτίσει.

Ή διάσωση ή κατάρρευση της οικονομίας με έξοδο από την ευρωζώνη φώναζαν σε καθημερινή βάση.

Οι πολίτες τρομοκρατημένοι από Πρετεντέρηδες, Τρέμηδες, Χούκληδες, Πρωτοσάλτηδες κλπ έσκυψαν το άδειο τους κεφάλι και υπάκουσαν και έδωσαν περισσότερα από 100 δισ στις τράπεζες.

Πόσα τους δίνουν τα αφεντικά τους για να τρομοκρατούν τους πολίτες ;

Τώρα καταλαβαίνεις Έλληνα πόσο μαλάκας και κορόιδο πιάστηκες στις εκλογές από τους καλοζωισμένους της ελληνικής τηλεόρασης ;

Το Κρυφό Μνημόνιο Μένει Ανέγγιχτο

Η χώρα βαδίζει προς την κρίσιμη μέρα των εκλογών έχοντας καλυμμένο κάτω από το τραπέζι το σημαντικότερο ζητούμενο για το μέλλον της.

Οι πολιτικές παρατάξεις έχουν επικεντρωθεί από την αρχή σε έναν αγώνα με επίκεντρο το μνημόνιο των κακών ξένων και τον μπαμπούλα της δραχμής, ενώ υποβαθμίζουν ή δεν ασχολούνται καθόλου με τις αιτίες της σημερινής δυστυχίας και της αυριανής καταστροφής, που είναι ζωντανές, έχουν ονοματεπώνυμο και έχουν και τρόπο να αντιμετωπιστούν.

Η κάθαρση, όμως, από αυτές τις αιτίες και το γιάτρεμα από τη σαπίλα τους έχουν καθηλωθεί από τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα βλέπει τους ενόχους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της λαίλαπας, που έχει πέσει πάνω στα κεφάλια των πολιτών. Οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν ακαταδίωκτοι, αλλά συνεχίζουν να συμμετέχουν στα παιχνίδια της εξουσίας, διεκδικώντας μάλιστα και την επανεκλογή τους στη διακυβέρνηση αντί να κρύβονται από ντροπή και φόβο!

Καμία κυβέρνηση, όμως, δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτε προς όφελος των πολιτών αν δεν διαλύσει το υπάρχον φοροεισπρακτικό σύστημα με όλους όσους το αποτελούν. Γιατί ενας από τους βασικούς λόγους πού σφάζονται μισθοί, συντάξεις, αποδοχές και επιδόματα του λαού, αλλά και που δεν πληρώνονται τα οφειλόμενα από το κράτος σε όλους τους πολίτες είναι η άρνηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού να κάνει τη δουλειά για την οποία πληρώνεται, έστω και περικομμένα, από το υστέρημα τώρα του κόσμου. Καί η δειλία του πολιτικού συστήματος να συγκρουστεί με αυτή τη συντεχνία.

Ο λαός υποχρεώνεται σε μια απάνθρωπη αφαίμαξη γιατί, όπως αποκαλυπτικά είπε ο ένας από τους δημίους του, τέως υπουργός Φ. Σαχινίδης καιρό πρίν τις εκλογές «δεν έχουμε τα απαραίτητα έσοδα εξ αιτίας της αδυναμίας του εισπρακτικού μηχανισμού»! Δεν μας είπε όμως ποιός προίσταται του μηχανισμού. Ποιός είναι ο υπεύθυνος, που πρέπει να διωχθεί για την άρνησή του να λειτουργήσει τον μηχανισμό. Και με ποιο θράσος αποδέχεται την απιστία των υφισταμένων του σαν ανεύθυνος, ενώ έχει διοικητική και ποινική ευθύνη!

Τα έσοδα αυτά, τα κλέβει έτσι ανεύθυνα και ατιμωρητί ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών από τις τσέπες των μισθωτών, συνταξιούχων, άεργων και πραγματικών αναπήρων κάθε μήνα, γιατί, όπως ανερυθρίαστα είπε σε συνέντευξή του ο προηγούμενος εγκληματίας του λαού Γ. Παπακωνσταντίνου «αφού δεν μπορούμε να τα πάρουμε από όλους τα παίρνουμε από αυτούς πού βρίσκουμε πιο εύκολα»!

Και δεν βρέθηκε κανένα χέρι πολίτη να τον χαστουκίσει εκείνη τη στιγμή για την αναισθησία και την ιταμότητά του. Όπως δεν εχει βρεθεί και κανένα χέρι να περάσει χειροπέδες σε όλο αυτό το αληταριό, που παριστάνοντας τους κυβερνήτες, καλοπερνάει τρώγοντας από το υστέρημα του λαού, κλέβοντάς τον με την ασυδοσία της παραγωγής ανήθικων νόμων από την κρεατομηχανή της Βουλής.

Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα με το μνημόνιο, το έχω πει και γράψει χίλιες φορές. Το μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα. Και είναι η κολυμπήθρα, μέσα στην οποία ξεπλένονται οι εγχώριοι απατεώνες, όσοι με τη μορφή υπουργών, υφυπουργών, γραμματέων, συμβούλων, διοικητών, συνδικαλιστών, επίορκων υπαλλήλων, δημάρχων, δημοτικών αξιωματούχων, διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα επί χρόνια και συνεχίζουν να το κάνουν ανενόχλητοι. Κλέβουν τους αδύναμους με πρόσχημα την οικονομική δυσπραγία του δημοσίου και παραμένουν σχετικά αλώβητοι στο στάτους τους!

Πίσω από το μνημόνιο είναι η νομιμοποίηση της βρωμερής διαπλοκής υπουργών, βουλευτών, νομαρχών, περιφερειαρχών, διοικητών, δημάρχων, συμβούλων, μηχανικών, γιατρών, φαρμακοποιών, δημοσιογράφων, δικηγόρων, υπαλλήλων, που σπατάλησαν και σπαταλάνε ακόμα ατιμώρητοι το δημόσιο χρήμα, αυτό που οι κλέφτες υπουργοί παίρνουν κάθε μήνα από τις τσέπες των μισθωτών, των συνταξιούχων, των άεργων και των πραγματικά αναπήρων για να πληρωθεί το τίμημα της δικής τους ανικανότητας!

Πίσω από το μνημόνιο είναι η θεατρική αποκάλυψη μιας παρωνυχίδας από τις κομπίνες και τις απάτες με το δημόσιο χρήμα για μαϊμού παροχές με αντίτιμο ψήφους και οπαδούς. Το μνημόνιο είναι η ουσιαστική τους ατιμωρησία από ένα σύστημα που είναι διαλυμένο και απρόθυμο, με άλλοθι το μνημόνιο!

Η άρνηση των πολιτικών παρατάξεων, που θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν αυτό το σιχαμερό κράτος, να αρθρώσουν μία λέξη γι αυτό, είναι ο θρίαμβος του μνημονίου. Και η διαιώνησή του.

Πίσω από το μνημόνιο είναι το ξέπλυμα των φοροφυγάδων ανάμεσα στους ελεύθερους επαγγελματίες, που εξακολουθούν ανενόχλητοι να μη συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη, με αποτέλεσμα να πληρώνουν και το δικό τους μερίδιο οι μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι και ανάπηροι!

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι εργοδότες, που έχουν εξασφαλίσει από τους εγκληματίες πολιτικούς τέτοιους νόμους ώστε να πληρώνουν τους εργαζόμενους με τα φτηνότερα μεροκάματα του ευρωπαϊκού νότου, διατηρώντας την αξία για τα προϊόντα που παράγουν στα ίδια περίπου ύψη που ήταν και πριν.

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι Έλληνες τραπεζίτες, πού σώρευσαν δισεκατομμύρια κέρδη την τελευταία δεκαετία, χωρίς να έχουν εκτεθεί σε ομολογιακούς κινδύνους όπως οι ξένοι συνάδερφοί τους (με δυο μονο εξαιρέσεις μεσαίου μεγέθους) και ζουν πλουσιοπάροχα, χωρίς να συνεισφέρουν στις τράπεζες από τις περιουσίες που κέρδισαν! Περιμένοντας να χρεωθεί ο λαός τα νέα δάνεια που θα τους δοθούν για να στηρίξουν τις τράπεζές τους!

Πίσω από το μνημόνιο είναι όλοι οι κλέφτες και απατεώνες μεσάζοντες, πού με τους κάθε είδους προμηθευτές του δημοσίου ροκάνιζαν και ροκανίζουν ακόμα ανενόχλητοι το δημόσιο χρήμα, υπερτιμολογώντας τις υπηρεσίες και τις εργασίες – όταν παρέχουν υπηρεσίες και εργασίες – ή πουλώντας αέρα κοπανιστό μόνο και μόνο για να μοιραστούν με επίορκους υπαλλήλους αυτά που καλούνται να πληρώνουν κάθε λίγο οι μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι και ανάπηροι από τους πολίτες.

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι αντικοινωνικές συντεχνίες και τα συνδικάτα, που ρουφάνε ακόμα επιδόματα από την πίσω πόρτα, και πού διατηρούν αλώβητα τα πολλαπλάσια έσοδά τους από ένα διεφθαρμένο σύστημα, που τους τάϊζε για να μπορεί να μοιράζεται μαζί τους τη νομή της εξουσίας. Την ώρα που ο λαός σφαγιάζεται στο βωμό της κατάρρευσης των κρατικών εσόδων.

Πίσω από το μνημόνιο είναι το χρήμα που έχουν σωρεύσει χιλιάδες πολιτικοί και υπαλληλικοί αξιωματούχοι μαζί με διαπλεκόμενους ιδιώτες εδώ και χρόνια, χωρίς να έχουν αποδώσει ούτε σέντσι στο δημόσιο ταμείο. Το οποίο ρουφάνε ακόμα και οι καταδιωκόμενοι, αφού βλέπουν ότι κάθε σύλληψη και δίωξη είναι μία ακόμα παράσταση στο θέατρο της ανυπαρξίας κάθε έννοιας κράτους. Πολύ περισσότερο κράτους δικαίου.

Πίσω από το μνημόνιο είναι η άρνηση κάθε δημόσιας υπηρεσίας να εκσυγχρονιστεί και να δώσει λόγο και φώς στα πεπραγμένα της. Γιατί κάθε απαρχαιωμένη μέθοδος καλύπτει πλήθος από απατεωνιές, που δεν μπορούν να διασταυρωθούν. Πλήθος από άχρηστες θέσεις λούφας και κομπίνας, την ώρα που από τα νοσοκομεία λείπουν χιλιάδες νοσηλευτές για τους αρρώστους και τους ανήμπορους. Πλήθος από μικροεξουσιαστές γραφειοκράτες δικτατορίσκους του κάθε πολίτη, την ώρα που από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς λείπουν χιλιάδες μάτια και από τίς υπηρεσίες εξυπηρέτησης του πολίτη λείπουν χιλιάδες ψυχές.

Πίσω από το μνημόνιο είναι η αργόσυρτη και υπερπροστατευμένη δικαιοσύνη, που επιτρέπει με τους ρυθμούς της να καταδικάζονται με ταχύτητα περισσή τα κλεφτρόνια και τα πρεζόνια, αλλά να διαφεύγουν οι καταχραστές του μόχθου του λαού και οι κλέφτες των δημόσιων ταμείων.

Πίσω από το μνημόνιο, είναι πάνω απ όλα τα πλήθη όλων αυτών των διεφθαρμένων, και είναι πολλοί, που καταριώνται το μνημόνιο, όχι για τη δολοφονική του μανία κατά των πολιτών, αλλα γιατί απειλεί από την άλλη πλευρά να διαλύσει όλο αυτό το καλοστημένο πάρτι και να μεταφέρει τα κλεψιμαίικα από τα δικά τους χέρια στα χέρια ξένων αρπακτικών και μεγαλόσχημων εγχώριων κερδοσκόπων.

Αλλά, για όλο αυτό το μνημόνιο, πού είναι και η βασική αιτία πού καταλήξαμε στο Μνημόνιο, δεν μιλάει κανείς φωναχτά όσο πρέπει. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει πια ποιος από το μέγα πλήθος επαναστατεί επειδή απειλείται η παλιά διαφθορά από μία νέα χωρίς αυτόν, και ποιος επαναστατεί γιατί πραγματικά θέλει μια χώρα δικαιοσύνης και ισοπολιτείας για όλους.

Έτσι, η μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει τη χώρα και να την κάνει από την αρχή, γιατί είναι φρέσκια και άφθαρτη σε σχέση με τους μέχρι τώρα απατεώνες, παραμένει σ' αυτό το θέμα υποτονική, χωρίς να χωρίζει την ήρα από το σιτάρι.

Η αριστερά δεν είναι σαν όλες τις άλλες δυνάμεις. Έχει μια μόνο ευκαιρία να δοκιμαστεί. Επειδή είναι ακόμα καθαρή στη συνείδηση του κόσμου. Ο οποίος δεν θα της συγχωρήσει κανένα στραβοπάτημα, που θα μοιάζει με όσα ζεί μέχρι σήμερα.

Αν δεν θέλει να κολλήσει κι αυτή την αρρώστια της σαπίλας, που σκοτώνει τη χώρα, έχει μόνο έναν δρόμο: Να διαχωρίσει τη θέση της από όλο αυτό το πολιτικό και κοινωνικό αληταριό. Και να το διαλύσει. Με οποιοδήποτε κόστος. Και να το οδηγήσει σε ειδικά δικαστήρια. Για όλα του τα εγκλήματα κατά του κοινωνικού συμφέροντος της πλειοψηφίας του λαού. Για να αποδώσει Δικαιοσύνη.

Γιατί μόνο πάνω σε καθαρό τοπίο μπορεί να χτίσει μια καθαρή χώρα των Πολιτών. Για να το κάνει αυτό, όμως, χρειάζεται να δει το κρυμμένο ελληνικό μνημόνιο. Αυτό πού έχτισαν οι Έλληνες Εφιάλτες. Και να το ξεριζώσει σύγκορμο. Σε ένα άρρωστο χωράφι δεν μπορείς να καρπίσεις υγιή φυτά.

Πηγή : O KAIROS