8 Δεκεμβρίου 2011

Ακροδεξιοί εν αγνοία τους

Διάβασα στον "Άνθρωπο του Μετρό" δυο σταράτες κουβέντες και τις παραθέτω, προσθέτοντας μόνο ότι σε περιόδους κρίσης οι κοινωνίες γίνονται άκρα δεξιόστροφες κάτι το οποίο καταγράφεται επιστημονικά εδώ και χρόνια στην ελληνική κοινωνία.

Οι απόψεις, ως γνωστόν, είναι σαν τις κωλοτρυπίδες : Όλοι έχουν από μία. Τι γίνεται, όμως, όταν αγνοείς την ύπαρξή μιας άποψης, δηλαδή την έχεις, αλλά νομίζεις ότι δεν την έχεις; Ε, για καλό δεν είναι.

Σκέψου για παράδειγμα τους άνδρες που λένε “εγώ με τους γκέι δεν έχω κανένα πρόβλημα”. Και μετά βλέπουν ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων και αλλάζουν πεζοδρόμιο, λες και κινδυνεύουν να κολλήσουν αδελφίτιδα. Ή παρεξηγούνται αν τους θίξεις τον ανδρισμό τους. Ή αναφέρονται σε αυτούς με απαξιωτικές εκφράσεις. Αυτοί οι άνδρες θα διατρανώνουν πάντα την άποψή τους ότι δεν είναι σεξιστές, και θα το πιστεύουν και οι ίδιοι. Όμως θα κάνουν λάθος.

Άλλο κλασικό παράδειγμα; “Εγώ με τους μετανάστες δεν έχω κανένα πρόβλημα”. Και μετά αρχίζουν τα “αμάν πια μ’αυτούς τους μαύρους στα φανάρια, ας τους μαζέψει κάποιος”, και τα “σιγά μην αφήσω φιλοδώρημα στον Αλβανό”, και τα “τι δουλειά έχουν οι Αλβανοί και οι μαύροι να παίζουν στην Εθνική Ελλάδος” και τα τοιαύτα. Είναι αυτό που λέμε “δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι”. Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν είναι ρατσιστές, και υπερηφανεύονται γι’αυτό από καιρού εις καιρόν. Κι όμως, κάνουν λάθος.

Η άποψη που εκφράζεις εν αγνοία σου είναι πιο επικίνδυνη από αυτήν που εκφράζεις εν γνώσει σου. Γιατί όταν σχηματίζεις εν γνώσει σου μία άποψη, τη βασίζεις σε κάποια λογική, και με τον ίδιο τρόπο που τη σχηματίζεις μπορείς αύριο να την αλλάξεις, αν αλλάξουν τα δεδομένα. Την άποψη που δεν γνωρίζεις ότι έχεις δεν μπορείς να την αλλάξεις, αφού αρνείσαι την ύπαρξή της. Ακόμα κι αν είναι θεμελιωδώς λανθασμένη ή εντελώς ασύμβατη με όσα πιστεύεις εν γνώσει σου.

Αυτές οι σκέψεις με οδηγούν στο εξής συμπέρασμα: Αν κάτι έχουμε να φοβόμαστε ως κοινωνία δεν είναι το γραφικό και ανοιχτά ακροδεξιό ΛΑ.Ο.Σ., αλλά όλοι εκείνοι που εν αγνοία τους υποστηρίζουν ακροδεξιές απόψεις χωρίς να το καταλαβαίνουν. Όλοι εκείνοι που στα νιάτα τους ήταν αριστεροί, μετά τους μάγεψε η ρητορεία του ΠΑΣΟΚ και σήμερα βρίσκονται μπερδεμένοι ανάμεσα σε κόμματα που δεν τους εκφράζουν, απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας το ΛΑ.Ο.Σ. επειδή είναι ανοιχτά ακροδεξιό, αλλά ενστερνιζόμενοι πολλές από τις θέσεις του. Όλοι εκείνοι που στις επόμενες εκλογές με τις ψήφους τους θα γείρουν τη ζυγαριά υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους εν αγνοία τους την ατζέντα του “μισητού” κόμματος. Όλοι οι εν αγνοία τους ακροδεξιοί.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί δεν είναι η παρουσία ενός ακροδεξιού κόμματος στη Βουλή, ούτε η παρουσία τεσσάρων γραφικών ακροδεξιών σε μία “κυβέρνηση συνεργασίας” (εξάλλου, αν δεν συμμετέχουν ακροδεξιοί σε μία μη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, σε ποια κυβέρνηση θα το κάνουν;). Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί είναι η ακροδεξιά στροφή που δείχνουν να κάνουν τα λεγόμενα “μεγάλα” κόμματα, αλλά και πολλοί από τους ψηφοφόρους τους. Ο κίνδυνος δεν είναι κάπου μακριά, αλλά ανάμεσά μας. Και μπορεί να είναι και μέσα μας, κι εμείς να μην το καταλαβαίνουμε.

Και ας σκεφτούμε και το εξής: Πόσοι χαίρονται να τους κυβερνάει ο Άδωνις και ο Βορίδης; Λογικά το 6% των ψηφοφόρων, που ψήφισε ΛΑ.Ο.Σ. Πόσοι όμως θα χαιρόντουσαν να τους κυβερνούν άνθρωποι με τις ίδιες απόψεις, που όμως έχουν ένα πιο μετριοπαθές προφίλ; Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει.