Κατ' εμέ ο Γιάννης Δημαράς αποτελεί τρανό παράδειγμα της σύγχρονης Ελλάδας.
Μιας Ελλάδας της αρπαχτής, της ευκαιριακής αναρρίχησης, των συμφερόντων.
Μιας κοινωνίας που πνίγει τους νέους ανθρώπους για χάρη των μεσήλικων και άνω, κουρασμένων, ανίκανων και διαπλεκόμενων πολιτικών, υπηρετών του κατεστημένου και των οικονομικών συμφερόντων.
Μιας Ελλάδας που "έμαθε" να επιβραβεύει όσους στον βωμό της εξυπηρέτησης των προσωπικών τους μόνο φιλοδοξιών και συμφερόντων κάνουν κωλοτούμπες στο διηνεκές.
Από πόσα κόμματα έχει περάσει; Ποιόν και τι εξυπηρετεί η υποψηφιότητα του;
Δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και τηλεόραση.
Παιδί του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη ο Δημαράς έγινε δημοφιλής χάρη στην προβολή του από τα ΜΜΕ.
79-81' ΚΚΕ εσωτερικού.
Συνεχές φλερτάκι με το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 92' καταλήγει σε χυλόπιτα.
Το 1995 ο Δημήτρης Τσοβόλας και άλλα παλιά κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ ιδρύουν το ΔΗΚΚΙ, από κοντά και ο Δημαράς.
Το κόμμα πιάνει πάτο και ο
Δημαράς αποχωρεί σαν τα ποντίκια από τους πρώτους για να σωθεί το 2003 και να επανενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως να αποχωρεί από τη Δημοτική Παράταξη του ΔΗΚΚΙ.
Η Γενική Συνέλευση του ΔΗΚΚΙ τον καταγγέλει για «απαράδεκτη πράξη σφετερισμού ψήφων» και δηλώνει γι’ αυτόν:
«Το δέλεαρ της εξουσίας ευτελίζει τους ανθρώπους. Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς».
Όμως ο Γιάννης Δημαράς έχει ήδη πετάξει για άλλα λημέρια.
Στο ενδιάμεσο, ο Δημαράς εκλέγεται βουλευτής ΔΗΚΚΙ (1996) και παίρνει 11% ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων (2002), πάλι με το ΔΗΚΚΙ.
Με το ΠΑΣΟΚ, ο Γιάννης Δημαράς εκλέγεται βουλευτής το 2004, 2007 και 2009. Το 2006 εκλέγεται και πάλι δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, αυτή τη φορά όμως όχι με το ΔΗΚΚΙ, αλλά με το ΠΑΣΟΚ.
Τον Μάιο του 2010 ο Γιάννης Δημαράς δηλώνει «παρών» για το μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ, αρνούμενος όμως να το καταψηφίσει ανοιχτά.
Βλέπεις, δεν έχει τα
κότσια να βροντοφωνάξει "ΟΧΙ".
Ο Παπανδρέου με συνοπτικές διαδικασίες τον πετάει έξω από το κόμμα.
Στις πρώτες δηλώσεις του λέει οτι «συνεχίζει να είναι ΠΑΣΟΚ», αλλά αδυνατεί να προτείνει εναλλακτική λύση για αποτροπή της χρεοκοπίας.
Παρ’ όλ’ αυτά, το καλοκαίρι του 2010 ο Γιάννης Δημαράς υπερψηφίζει στη Βουλή τα ασφαλιστικά και εργατικά νομοσχέδια κατ’ εφαρμογή του μνημονίου, για να εξομαλύνει τις σχέσεις του με το ΠΑΣΟΚ.
Μέχρι τα τέλη Αυγούστου, ο Δημαράς μάταια παρακαλεί τον Γιώργο Παπανδρέου να του δώσει το χρίσμα για την Αθήνα.
Τον Σεπτέμβριο του 2010, ο Γιάννης Δημαράς ανακοινώνει την υποψηφιότητά του στην Περιφέρεια Αττικής με στελέχη από το παλαιό ΠΑΣΟΚ και διεγραμμένους της Νέας Δημοκρατίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υποψηφιότητα ως αντιπεριφερειάρχη του πρώην
προέδρου της ΟΝΝΕΔ και στενού πολιτικού φίλου της Ντόρας Μπακογιάννη, Χρήστου Κουρούση, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη σχέση του με την οικογένεια Μητσοτάκη.
Προσπαθεί να λανσάρει την "μάχη" του με το ΔΝΤ στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ο Σαμαράς δείχνει ενδιαφέρον, ενώ ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ σφυρίζουν αδιάφορα και του τα χώνουν κανονικά στα ΜΜΕ.
Ο Γιάννης Δημαράς αυτοαποκαλείται «υπερκομματικός», «ανεξάρτητος» και «αντιμνημονιακός» και πάει καλά στις δημοσκοπήσεις.
Για τον Δημαρά πανυγηρίζει πρώτη η ΝΔ και τα προσκείμενα σε αυτή blogs που τον στηρίζουν.
Δεν είναι τυχαίο οτι ο επίσημος υποψήφιος της ΝΔ, Βασίλης Κικίλιας, συναντά τον χλευασμό και δυσκολεύεται να φτάσει ακόμα και το 20%.
Εντύπωση κάνει η δήλωση Δημαρά οτι κρατάει για σιγουριά τη βουλευτική του έδρα
«όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να του είναι δυνατό να μας σώσει από το μνημόνιο».
Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος, αγανακτισμένος από το μνημόνιο, στρέφεται σε οτιδήποτε φέρει τον μανδύα του «ανεξάρτητου».
Οι πολίτες όμως δεν θέλουν
(???) ούτε κομματόσκυλα, ούτε κωλοτούμπες.
Θα πιστέψει ο κόσμος ότι ο Δημαράς έκοψε τα πήγαινε-έλα ανάλογα με το που φυσά ο άνεμος;
Δεν θα προτείνω εγώ στους Αθηναίους ποιόν να ψηφίσουν για περιφερειάρχη, ελπίζω όμως κάποτε ετούτη η κοινωνία να μάθει να αποβάλλει τους κωλοτούμπες, τους σάπιους συμφεροντολόγους, τους παρτάκηδες.
