Η Ευρώπη χρειάζεται ελάφρυνση του χρέους, κι όχι δεκαετίες λιτότητας

Από τον Guardian 28/3

της Heather Stewart (Mετάφραση Αρ. Αλαβάνου)

Από το Ντόνεγκαλ στο Αλγκάρβε μέχρι τους δρόμους της Αθήνας, οι ψηφοφόροι της ευρωπαϊκής “περιφέρειας”, όπως απορριπτικά την αποκαλούν οι οικονομολόγοι, συνειδητοποιούν σιγά-σιγά μια απογοητευτική αλήθεια – βρίσκονται αντιμέτωποι με χρόνια λιτότητας, και οι περικοπές στους μισθούς, η απώλεια θέσεων εργασίας και η κατεδάφιση των κοινωνικών υπηρεσιών δεν θα τους απαλλάξουν από την οικονομική κρίση. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα μέτρα, οδηγώντας τις οικονομίες τους σε ακόμη πιο βαθιά ύφεση, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Τα βάσανα θα φέρουν ακόμη μεγαλύτερα βάσανα. Ο Πολ Κρούγκμαν, ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος, αποκαλεί αυτή την κατάσταση “αυταπάτη της λιτότητας”. Όπως είπε ο Εντ Μίλιμπαντ, την περασμένη εβδομάδα, σχετικά με τις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης συνασπισμού: “Είναι οδυνηρές, αλλά δεν έχουν αποτέλεσμα”. Οι Ιρλανδοί θα μπορούσαν να συμφωνήσουν μ' αυτό –το Δουβλίνο έχει επαινεθεί ευρέως για τις δρακόντειες περικοπές δαπανών, αλλά τα τελευταία επίσημα στοιχεία , τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα την Πέμπτη, έδειξαν ότι η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση επί τρία χρόνια. Η εγχώρια ζήτηση είναι κατά 27% χαμηλότερη από την εποχή της ακμής του Κέλτικου Τίγρη, οι επενδύσεις έχουν μειωθεί κατά 60%, οι εξαγωγές πέφτουν και όπως θα μπορούσε να πει κάθε ιδιοκτήτης σπιτιού που ζορίζεται οικονομικά, όταν το εισόδημα συρρικνώνεται, είναι πιο δύσκολο να εξυπηρετείς τα χρέη σου.

Η “παγίδα του χρέους” είναι γνωστή κατάσταση στους αγωνιστές που παλεύουν χρόνια για την παραγραφή των χρεών της Αφρικής, ύψους πολλών δισεκατομμυρίων λιρών, προς τη Δύση. Εκατομμύρια φορολογούμενοι στις πλούσιες χώρες υπέγραψαν κείμενα και έκαναν πορείες στις πρωτεύουσες των χωρών τους στο πλαίσιο του κινήματος Jubilee 2000.

Τα δεινά των Πορτογάλων νοσοκόμων ή των Ιρλανδών ιδιοκτητών κατοικιών δεν συγκρίνονται βεβαίως με τη φτώχεια των εκατομμυρίων Αφρικανών που είναι χρεωμένοι, αλλά η λογική είναι η ίδια. Η υιοθέτηση σκληρών αποπληθωριστικών πολιτικών που επιβάλλονται από τους διεθνείς δανειστές και η πληρωμή αφόρητων τόκων αφαιρούν τη ζωή από ήδη εύθραυστες οικονομίες και καθιστούν ακόμη πιο σκληρή την αποπληρωμή των χρεών.

Ο Νικ Ντίαρντεν, επικεφαλής της Καμπάνιας Jubillee Dept, επισημαίνει την περίπτωση της Ζάμπια. Δόθηκαν δάνεια από το ΔΝΤ στις αρχές του 1980, προκειμένου να μην αθετήσει η κυβέρνησή της τα χρέη που όφειλε στις δυτικές τράπεζες, οι οποίες είχαν συμμετάσχει απερίσκεπτα στο γλέντι του δανεισμού – αυτό όμως οδήγησε τη χώρα σε όλο και βαθύτερη ύφεση, καθιστώντας τα χρέη της όλο και πιο αβάσταχτα. Το 1995, η οικονομική παραγωγή της Ζάμπια είχε συρρικνωθεί κατά 30% , αλλά η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ είχε διπλασιαστεί, στο 150%. Είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι δεν θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση η χώρα αν είχε αθετήσει ένα μέρος του χρέους της.

Εκείνο που αναγκάστηκαν να παραδεχθούν οι πιστωτές στην περίπτωση πολλών χρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών ήταν ότι, στην πράξη, δεν υπήρχε απολύτως καμία πιθανότητα να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Και ηθικά, ήταν λάθος να εξυπηρετηθούν τα χρέη, όταν πολλά από τα δάνεια δεν έπρεπε καν να είχαν δοθεί. Είναι καιρός πια να αρχίσει ο κόσμος να υποστηρίζει το ίδιο και για την Ευρώπη.

Ήδη έχει αρχίζει να εκφράζεται αυτή η αντίδραση: Στην Ιρλανδία και στην Ελλάδα αυξάνονται συνεχώς οι ενέργειες πολιτών που ζητούν ανεξάρτητο έλεγχο των χρεών αυτών των χωρών, έτσι ώστε να εξακριβώσουν ποιος οφείλει τι και σε ποιον – και κατά συνέπεια ποιος ακριβώς “διασώζεται”.

Ο Άντι Στόρεϊ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου που συμμετέχει στην ιρλανδική καμπάνια, λέει: “Ο λόγος που έγινε η διάσωση είναι ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήθελαν να πάρουν πίσω τα χρήματά τους”.

Μεγάλο μέρος της αύξησης του ιρλανδικού ελλείμματος προκύπτει από τα τεράστια κονδύλια που διατέθηκαν για να σωθεί ο αδύναμος τραπεζικός τομέας της – και κατά συνέπεια, οι κάτοχοι ομολόγων που στήριζαν τις τράπεζες. “Στην Ιρλανδία, ο έλεγχος θα διαχώριζε το ιδιωτικό από το δημόσιο χρέος”, λέει ο Στόρεϊ. “Πόσο από αυτό πηγαίνει, στην πραγματικότητα, για να ενισχύσει κερδοσκόπους, οι οποίοι δεν θα έπρεπε να πάρουν πίσω τα χρήματά τους, γιατί ήταν αρκετά ανόητοι ώστε να επενδύσουν σε μια τράπεζα με πολύ κακές επιχειρηματικές επιδόσεις;”

Η χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στα χρήματα που οφείλονται στους κατόχους τραπεζικών ομολόγων και σ' αυτά που δανείστηκε η Ιρλανδία για να αντιμετωπίσει το κόστος της ύφεσης – π.χ. για τις αυξημένες παροχές κοινωνικής πρόνοιας-- θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για την παραγραφή τουλάχιστον μέρους του χρέους του ιδιωτικού τομέα [το οποίο φορτώθηκε το Δημόσιο].

Παράνομο

Στην Ελλάδα, ο Κώστας Λαπαβίτσας, οικονομολόγος που κατοικεί στο Λονδίνο και συμμετέχει στην καμπάνια για τον έλεγχο του χρέους, λέει ότι μέρος του έργου μιας επιτροπής ελέγχου του χρέους θα ήταν να εξακριβώσει εάν κάποιο τμήμα του ελληνικού χρέους είναι στην πραγματικότητα παράνομο. Επιμένει ότι, όπως στις αναπτυσσόμενες χώρες, τίθενται τόσο ηθικά όσο και οικονομικά ζητήματα.

Θέτει το εξής ερώτημα: “Είναι ηθικά ή οικονομικά αποδεκτό να καταστρέψει κανείς το κοινωνικό κράτος, να καταστρέψει σχολεία, νοσοκομεία για να πληρώσει αυτά τα χρέη;” Όπως ο Στόρεϊ, και ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός οικονομολόγων, πιστεύει ότι η αθέτηση πληρωμών είναι απλώς ζήτημα χρόνου – συνεπώς θα ήταν καλύτερο να αντιμετωπιστεί τώρα. Και πιστεύει επίσης ότι σύντομα ο ιρλανδικός λαός θα ακολουθήσει τους Έλληνες ως προς την εκδήλωση των διαθέσεών του στους δρόμους: “Άποψή μου είναι ότι η Ιρλανδία είναι περίπου έξι μήνες πίσω από την Ελλάδα από την άποψη των διαθέσεων”.

Αν και ελάχιστοι τολμούν να το πουν φωναχτά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να συμφωνούν ότι πρέπει να αφήσουν περιθώριο για ήπια αθέτηση πληρωμών από κάποιες χώρες, τουλάχιστον όσον αφορά τον μελλοντικό δανεισμό τους.

Όταν συντάχθηκε το αποκαλούμενο Σύμφωνο για το Ευρώ, την περασμένη Πέμπτη στις Βρυξέλλες, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης να διοχετευτούν χρήματα σε ένα γιγαντιαίο μόνιμο μηχανισμό διάσωσης που είναι γνωστός ως ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, όρισαν ότι όλα τα νέα ομόλογα που εκδίδονται από χώρες της Ευρωζώνης στο μέλλον θα πρέπει να περιλαμβάνουν “ρήτρες συλλογικής δράσης”.

Αυτές οι ρήτρες θα καθιστούσαν ευκολότερη τη διαπραγμάτευση μιας αξιοπρεπούς εξόδου όταν το βάρος του χρέους έχει καταστεί αβάστακτο, επειδή αναγκάζουν τους πιστωτές να διαπραγματευτούν. Εάν η κυβέρνηση που προχωρά σε αθέτηση πληρωμών πετύχει να δεχθεί η πλειοψηφία των πιστωτών της ένα “κούρεμα” --μείωση της αξίας των οφειλόμενων-- οι υπόλοιποι υποχρεώνονται να συμφωνήσουν. Αυτό εμποδίζει αρπακτικούς κατόχους ομολόγων να καθυστερούν μια αναδιάρθρωση επιδιώκοντας καλύτερη συμφωνία. Όμως, οι αγωνιστές ενάντια στο χρέος λένε ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να εμποδίσει μελλοντικές κρίσεις.

Ο Ντίαρντεν, από κοινού με πολλούς άλλους διεθνείς ακτιβιστές, υποστηρίζει ότι χρειάζεται να γίνει ένα διεθνές “δικαστήριο χρέους”-- μια ανεξάρτητη, επίσημη αρχή διαιτησίας που θα μπορούσε να εποπτεύει κάτι που μοιάζει με διαδικασία χρεοκοπίας, αλλά για κυρίαρχα κράτη. Το δικαστήριο θα αποφάσιζε ποια χρέη θα πρέπει να πληρωθούν στο ακέραιο, και ποιοι πιστωτές θα έπρεπε να υποστούν κούρεμα ή πλήρη απώλεια των χρημάτων τους. Οι χρηματιστές απορρίπτουν αυτή την άποψη, υποστηρίζοντας ότι αν επιτραπεί η αθέτηση πληρωμών θα δημιουργηθεί πρόβλημα “ηθικού κινδύνου” -- οι χώρες θα έχουν το κίνητρο να δανείζονται απερίσκεπτα, εφόσον γνωρίζουν ότι μπορούν πάντα να στραφούν προς το δικαστήριο των χρεών, όταν έρθουν δύσκολες εποχές.

Ωστόσο, δεν θα ήταν και τόσο εύκολη λύση για μια κυβέρνηση να κηρύξει χρεοκοπία: Θα ήταν εξαιρετικά ενοχλητικό και όποια χώρα το έκανε θα δυσκολευόταν πολύ να δανειστεί στο μέλλον (και αν δανειζόταν θα πλήρωνε πολύ ακριβά).

Ταυτόχρονα, είναι απλώς γεγονός ότι οι χώρες κάποιες φορές αθετούν τις πληρωμές τους – π.χ. η Ρωσία το 1998 και η Αργεντινή το 2001. Οι συνέπειες θα ήταν πολύ πιο εύκολο να αποτιμηθούν και ασφαλώς λιγότερο οδυνηρές, αν οι επενδυτές γνώριζαν τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

Κληρονομιά

Τίποτε απ' όλα αυτά, όμως, δεν βοηθά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία ή την Ελλάδα, που έχουν απομείνει να παλεύουν με την κληρονομιά των ετών της οικονομικής άνθησης. Μέχρι στιγμής, οι πληθυσμοί τους έχουν αποδεχθεί ως επί το πλείστον τους σκληρούς περιορισμούς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, επειδή οι κυβερνήσεις –και οι αγορές ομολόγων-- επέμειναν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, λιτότητας. Οι κοινωνικές συνέπειες θα είναι σοβαρές και παρ' όλα αυτά η θεραπεία μπορεί να μην έχει αποτελέσματα, ενώ τα χρέη θα εξακολουθούν να είναι αβάσταχτα. Ένας ανεξάρτητος έλεγχος του χρέους για κάθε χώρα θα αποτελούσε ένα καλό πρώτο βήμα προς τη λήψη της σωστής απόφασης σχετικά με αν υπάρχουν χρέη που να αξίζουν αυτού του είδους τα οδυνηρά μέτρα.

Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Έντνα Κένι, που ήλθε στην εξουσία με τη υπόσχεση πως θα συνεχίσει τις πολιτικές λιτότητας των προκατόχων του, αρχίζει να στρέφεται κατά των χρηματιστών που είναι οι κυρίως ωφελημένοι από τη διάσωση της Ιρλανδίας. “Είναι άδικο να αναμένουμε από τον φορολογούμενο να πληρώσει 100% για τις απερίσκεπτες δανειακές πρακτικές των τραπεζών που προκάλεσαν όλη αυτή την κατάσταση αρχικά”, δήλωσε.

Αγορές και ψηφοφόροι σε όλη την Ευρωζώνη έχουν κουραστεί να παρατηρούν τον κύκλο μιας διαφαινόμενης δημοσιονομικής κρίσης, καθώς οι αποδόσεις των ομολόγων εκτοξεύονται, ύστερα έρχεται η μετά βίας επαρκής παρέμβαση των Βρυξελλών για να καθησυχάσει τους επενδυτές και ακολουθεί μια άλλη εκδήλωση πανικού, καθώς αυτοί συνειδητοποιούν ότι η ρητορική των Ευρωπαίων ηγετών δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

Όπως το έθεσε ο Στιν Γιάκομπσεν, επικεφαλής των οικονομολόγων της Saxo Bank, την Παρασκευή, “Είναι σαφές ότι οι εκλογείς αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι όλες οι λύσεις που προτείνονται από τους πολιτικούς βασίζονται στην υπόσχεση να κάνουν κάτι στο μέλλον και ποτέ τώρα και εδώ”.

Όμως, ο χρόνος εξαντλείται, και η Ευρώπη έχει δύο επιλογές. Μπορεί να συνεχίσει να σφυροκοπεί τις οικονομίες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και σύντομα της Πορτογαλίας σπρώχνοντάς τες βαθύτερα στην κρίση, ενώ οι ήδη έξαλλοι ψηφοφόροι αναπτύσσουν όλο και πιο εχθρικές διαθέσεις για τα βάσανα που τους επιβάλουν οι Ευρωπαίοι “εταίροι” τους ή μπορεί να δεχθεί ότι τα χρέη έχουν φτάσει σε κλίμακα μη διατηρήσιμη και να αρχίσει τώρα διαπραγματεύσεις για μια μεθοδική αθέτηση πληρωμών.

Το διάβασα στο : CYNICAL

Ως εδώ: Ένα γράμμα από την Δανία

Τροφή για σκέψεις η ανάρτηση που διάβασα στο : ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ

Ως εδώ: Ένα γράμμα από την Δανία: "

Προ μηνός είχα αναρτήσει στην European Tribune ένα κείμενο που περιέγραφε τα δεινά της Ελλάδος υπό τον δημοσιονομικό ζυγό της Τριαδικής Επιτήρησης. Στην συζήτηση που ακολούθησε στα σχόλια, ένας από τους συμμετέχοντες, o Δανός Jakob Stenfalk, έγραψε ένα σχόλιο σχετικά με τα περιγραφόμενα υπό την μορφή προσχεδίου μιας 'επιστολή αναγνώστη στην διεύθυνση' κάποιας μεγάλης εφημερίδας, (μια πρακτική παρέμβασης που συνηθίζεται στον χώρο της EurotTrib - π.χ.). Σε ανταλλαγή ημέιλ που είχαμε, μου έστειλε μια βελτιωμένη βερσιόν του κειμένου, και υποσχέθηκα να την αναρτήσω και να την προωθήσω σε κάποια Ελληνική εφημερίδα (το δεύτερο θα το προσπαθήσω αλλά δεν ξέρω με τι αποτελέσματα).

Κάτι οι αναρτήσεις περί τις Αραβικές Επαναστάσεις (που θα συνεχιστούν), κάτι διάφορα τρεχάματα, καθυστέρησα στην τήρηση της υπόσχεσής μου, αλλά απόψε, τα νέα από την Πορτογαλία (βλ. σχετικό ποστ προ ώρας για την παραίτηση της κυβέρνησης Σόκρατες στην EuroTrib) και το ντόμινο που αναμένεται εξαιτίας της στο φρενοκομείο του Φρανκενστάινιου Μηχανισμού Στήριξης, κάνουν τώρα την επιστολή πάλι επίκαιρη και όχι μόνο για την Ελλάδα.

Πρέπει να πω πως δεν είμαι σίγουρος ακόμα αν πείθομαι από το συγγραφέα, αλλά στην συζήτηση που ακολούθησε στο φόρουμ, κλονίστηκε η πεποίθησή μου για το αδύνατο της φυγής από το Ευρώ (για λόγους που περιγράφονται γλαφυρά εδώ). Η πρόταση με ξάφνιασε γιατί η European Tribune είναι, σχεδόν στο σύνολό της, προπύργιο ενός μαχητικού αριστερού Κευνσιανισμού (εκεί είναι το πολιτικό στίγμα του κέντρου των συζητήσεων), φανατικά φιλοευρωπαϊκού και αναφανδόν υπέρ (μιας εκδοχής) του Ευρωπαϊκού σχεδίου. Η αποδοχή που είχε το σχόλιο εκεί με ξάφνιασε. Το θεωρώ ενδεικτικό μιας βαθιάς αναταραχής και αναθεώρησης εδραιωμένων πεποιθήσεων και οριοθετήσεων (που την βλέπω γενικά στις ανάλογες συζητήσεις) στον Ευρωπαϊκό χώρο. Έχει ίσως ενδιαφέρον να συζητηθεί, την στιγμή που η παρέα των υπό χρεωκοπία περιφερειακών οικονομιών της ΕΕ αυξάνεται, το εφικτό ή το δόκιμο της (νομίζω εσκεμμένα και προβοκατόρικα απόλυτης) πρότασης αυτής - που φυσικά έχει διατυπωθεί πολλαπλώς και από πολλούς στην Ελλάδα και όχι μόνο...

Ακολουθεί το κείμενο της 'Επιστολής':

Η Ελλάδα θα πρέπει να παύσει την πληρωμή καθε χρέους του δημοσίου που οφείλεται σε οντότητες που δεν είναι φυσικά πρόσωπα, και κάθε χρέους άνω των 20.000 Ευρώ που οφείλεται σε φυσικά πρόσωπα.

Στην συνέχεια η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει στην ΕΚΤ ένα τελεσίγραφο: Είτε η ΕΚΤ χρηματοδοτεί το Ελληνικό χρέος με τα overnight (ημερήσια) επιτόκια της Φρανκφούρτης [σημ. μάλλον εννοεί το Eonia] μέχρι να υποχωρήσει η υστερία στις διεθνείς χρηματαγορές, ή η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το Ευρώ, και θα μετατρέψει το χρέος που οφείλουν Έλληνες πολίτες και κρατικοί οργανισμοί στο νέο νόμισμα, χωρίς την συγκατάθεση των δανειστών της. Η Ελλάδα θα μπορούσε στη συνέχεια να διεξάγει την εσωτερική οικονομική της πολιτική χωρίς να συμβουλεύεται τις αγορές που έχουν τόσο απόλυτα αποτύχει.

Ως θερμός υποστηρικτής του Ευρωπαϊκού σχεδίου, δεν με χαροποιεί καθόλου να προτείνω κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην διάλυση της Ευρωζώνης. Αλλά δεν μπορώ να παρακολουθώ χωρίς ενοχές την Ελλάδα να αυτοχειριάζεται οικονομικά για χάρη των αποτυχημένων οικονομικών δογμάτων στον πυρήνα της τρέχουσας πολιτικής της Ευρωζώνης. Φτάνει πια.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως η Ελλάδα έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Αλλά τα προβλήματα αυτά δεν προέρχονται από το δημόσιο χρέος. Τα προβλήματα είναι αυτά που προκαλούν το χρέος. Η απόπειρα να επιλυθούν τα Ελληνικά προβλήματα με την μείωση του δημόσιου χρέους είναι παρόμοια με την βύθιση ενός εμπύρετου ανθρώπου σε παγωμένο νερό για να πέσει η θερμοκρασία του: Δεν θεραπεύει τα προβλήματα και η διαδικασία προκαλεί περαιτέρω βλάβες

Ως πολίτες της Ευρώπης, αναγκαστικά ανεχόμαστε τις περιστασιακές άστοχες πολιτικές της ΕΕ. Όπως ως πολίτες των χωρών μας οφείλουμε να ανεχόμαστε ενδεχόμενες λανθασμένες πολιτικές από τις εθνικές μας κυβερνήσεις. Αλλά ως εδώ. Επιβάλλοντας καταστροφικές πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα, η διακυβέρνηση της Ευρωζώνης έχει θεαματικά αποτύχει στο πρώτο καθήκον κάθε κυβέρνησης: να υπηρετεί και να προστατεύει τους πολίτες της και το δημόσιο συμφέρον. Αν οι προτάσεις είχαν κάποια οικονομικό νόημα, θα μπορούσε κανείς να συζητήσει το θέμα. Αλλά δεν έχουν. Η λιτότητα αντιπροσωπεύει τον θρίαμβο του δόγματος πάνω στην σκέψη - ποτέ δεν έχει επιτύχει στην επίλυση μιας κρίσης σαν την Ελληνική, και δεν πρόκειται και ποτέ να το κάνει. Ούτε στην Ασία, ούτε στην Λατινική Αμερική, ούτε στην Αμερική του Χούβερ, ούτε στην Ευρώπη.

Είναι καιρός να πούμε όχι στην παράνοια αυτή, στην μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν τα χρηματοοικονομικά παράσιτα που την διακινούν. Ως εδώ.

- Jake

Αν θέλει κανείς να θέσει ερωτήματα - σχόλια υπόψη του συγγραφέα, ας τα αναρτήσει στα σχόλια και θα του τα μεταφέρω. Στο πάνω λινκ πάντως στο αρχικό σχόλιο, γίνεται εκτενής συζήτηση σχετικά με τις πιθανές αντιρρήσεις σε μια τέτοια κίνηση, που ίσως έχει νόημα να κοιτάξει κανείς πρώτα... Π.χ. Μια αντίθετη οπτική από τον Michel Husson που βρίσκεται εδώ, την έθεσα υπόψη του Jake στο αρχικό νήμα και απάντησε περιληπτικά....

"

Πάντρεψαν μεσαιωνικό με τσιμεντένιο γεφύρι !!!

Λίγο πριν το Μπουραζάνι

Πλήρης η απαξίωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς…

Αν για κάτι η Ήπειρος ακόμη «κρατάει γερά» και αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς Έλληνες και ξένους επισκέπτες, είναι γιατί διαθέτει τοπία απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, αλλά και πλούσια πολιτιστικά μνημεία και διατηρητέα κτίσματα (γέφυρες, αρχοντικά κ.α.).
Γι’ αυτό το λόγο εξάλλου έχει επανειλημμένα τονιστεί η ανάγκη διαφύλαξης, ως «κόρη οφθαλμού», της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής μας, που πρέπει να παραμείνει αναλλοίωτη στο πέρασμα των αιώνων.
Δυστυχώς όμως η αδιαφορία των ανθρώπων, αλλά και η ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν πολλές φορές οι «αρμόδιοι» την διατήρησή τους, έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν «τερατουργήματα», που όχι μόνο προσβάλλουν την αισθητική και την παράδοσή μας, αλλά θέτουν σε άμεσο κίνδυνο και τα ίδια τα μνημεία.

Ο τακτικός επιστολογράφος του «Π.Λ.», κ. Στέφανος Χρηστογούλας (από το Βραδέτο Ζαγορίου) εντόπισε ακόμη ένα τέτοιο «τερατούργημα», λίγα χιλιόμετρα πριν από το Μπουραζάνι. Όπως φαίνεται καθαρά και στην φωτογραφία που μας έστειλε, κάποιοι «ειδικοί» κόλλησαν στην ιστορική μεσαιωνική γέφυρα, ένα τσιμεντένιο γεφύρι (!), δίπλα στο διορθωμένο επαρχιακό δρόμο. Η φράση «πλήρης απαξίωση» που χρησιμοποιεί στην επιστολή του ο κ. Χρηστογούλας μάλλον είναι επιεικής. Εδώ πρόκειται για έγκλημα και μάλιστα διαρκές (!) αφού δεν είναι το μοναδικό που συντελείται στα μνημεία ολόκληρης της Ηπείρου.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Να τι γράφει στον «Π.Λ.» ο κ. Χρηστογούλας:
«Κύριε Διευθυντά,
Η εκδρομή για την Καθαρά Δευτέρα μου επιφύλαξε μια έκπληξη. Πολλά χρόνια τώρα κάνω την διαδρομή από το Καλπάκι προς το Αηδονοχώρι, αλλά δεν περίμενα ότι στην διαδρομή θα είχα την χαρά να δω από κοντά, όχι μόνο εγώ αλλά και τα παιδιά μου, μια γέφυρα «φορτωμένη» κοντά δέκα αιώνες ύπαρξης.
Πράγματι, λίγα χιλιόμετρα πριν το Μπουραζάνι, η πινακίδα ήταν σαφής «Μεσαιωνική γέφυρα». Δηλαδή, αν θυμηθώ από τα γυμνασιακά μου χρόνια , ο μεσαίωνας ήταν από το 450 μ.Χ έως το 1453 μ.Χ, οπότε τι χαρά να δούμε ένα γεφύρι κατασκευασμένο από τότε.
Πώς όμως δεν το πρόσεξα τόσα χρόνια που περνούσα από δω (γνώριζα για ένα πέτρινο γεφυράκι). Μάλλον θα ήταν προστατευμένο από τα στοιχεία της φύσης και ίσως από τα μάτια των περαστικών.
Σταμάτησα να το δω και «έπαθα πλάκα». Η μεσαιωνική γέφυρα αποτελεί επίσημα μέρος της νέας τσιμεντένιας γέφυρας, που χτίστηκε δίπλα της στον διορθωμένο επαρχιακό δρόμο και μάλιστα τσιμεντοκολλημένο, με το νεοδημιουργηθέν γεφύρι.
Ευτυχώς σκέφτηκα που οι ιθύνοντες έβαλαν πινακίδα μόνο στα Ελληνικά, γιατί αν έγραφαν και «Middle Age bridge» και το καταλάβαιναν οι ξένοι επισκέπτες στην χώρα μας, θα βούιζε ολόκληρη η Ευρώπη.
Τέτοιο πολιτισμικό κόσμημα και κάποιοι να το έχουν εντάξει στο επαρχιακό δίκτυο; Έπρεπε να απέχει από τον νέο δρόμο και να προστατευτεί αυστηρά και παράλληλα να γίνει γνωστή η ύπαρξή του. Εντούτοις κάποιοι προτίμησαν, από το να κάνουν μια παράκαμψη λίγων μέτρων πιο κει, και έκριναν ότι είναι σωστό να περνούν πάνω του τα σύγχρονα κάρα (πολλών τόνων το καθένα) σε αντίθεση με εκείνα τα μόνιππα και τέθριππα που ίσως περνούσαν κάποτε.
Πλήρης απαξίωση της κληρονομιάς που μας άφησαν κάποιοι πρόγονοι. Και αν η όλη κατασκευή γείρει κάποια στιγμή ποιος θα ευθύνεται; Ο σύγχρονος μηχανικός ή εργολάβος του 2000 μ.Χ που προτίμησε να πατήσει τον δρόμο πάνω στο γεφύρι αυτό ή ο μηχανικός που το έφτιαξε πριν από χίλια χρόνια;
Πάλι καλά , σκέφτηκα, που στο Ζαγόρι με τα γεφύρια των δυο – τριών αιώνων από της κατασκευής των δεν έγιναν τέτοιες παρεμβάσεις. Μικρή εξαίρεση αποτέλεσε η γέφυρα της Βωβούσας που κάποτε περνούσαν οχήματα πάνω της, αλλά ευτυχώς όλοι κατάλαβαν το λάθος και το σταμάτησαν.
Και δεν είναι ΝΤΡΟΠΗ μόνο για αυτόν που έφτιαξε το γεφύρι και σκέπασε το Μεσαιωνικό, αλλά και για τον υπεύθυνο ίσως της τότε Νομαρχίας, που δεν έλεγξε τον δρόμο και να καταστήσει αυτή την παρέμβαση ως κατακριτέα. Επίσης, από το ρείθρο της γέφυρας αντικαταστάθηκαν τμήματα της πέτρας με σύγχρονη κατασκευή!
Ας το κοιτάξουν οι υπεύθυνοι και ας αποφανθούν σε περίπτωση επίρριψης τυχόν ευθυνών».

Πηγή : ΠΡΩΪΝΟΣ ΛΟΓΟΣ
Το διάβασα στο : filiati.blogspot

Δείτε την Αδιαφορία των Εργολάβων για την Ασφάλεια των Πολιτών

Δείτε φωτογραφίες έργου σε εξέλιξη με ανύπαρκτη σήμανση για την ασφάλεια των πολιτών στα Γιάννενα του 2011.

Μια παλέτα για σήμανση έργου

Κάθε εκτελούμενο έργο δημόσιο ή ιδιωτικό οφείλει να εφαρμόζει Ελληνικές και Κοινοτικές οδηγίες ασφάλειας.
Οι δημόσιοι / δημοτικοί φορείς οφείλουν να ορίζουν τις προδιαγραφές του έργου και επιβλέποντα μηχανικό.

Ανύπαρκτη σήμανση έργου

Δεν γνωρίζω αν είναι δημοτικό έργο, ή άλλου φορέα μιας και δεν υπήρχε καμία σχετική πινακίδα.
Όποιος πάντως και αν είναι ο φορέας ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ πλήρως για την ασφάλειά των πολιτών.

Εξαιρετικά πρωτότυπη σήμανση

Σκεφτείτε να οδηγείτε σε αυτόν τον δρόμο βράδυ !

Η φύση στην υπηρεσία του εργολάβου

Βέβαια το έργο γίνεται με δικά μας χρήματα, αλλά μας γράφουν όλοι εκεί που δεν πιάνει μελάνι.
Ποιος νοιάζεται για πιθανά ατυχήματα !! Αρκεί να μεγιστοποιούν το κέρδος τους.
Ποιος νοιάζεται για πιθανά ατυχήματα !! Αρκεί να ζούμε να μας φορολογούν.
Αλήθεια ποιος να είναι ο φορέας του έργου και ποιος ο επιβλέπων μηχανικός ?

Για να χετε το νου σας, είναι ο δρόμος απέναντι από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, κατευθυνόμενοι προς την εθνική οδό Ιωαννίνων - Αθηνών, πίσω από το κατάστημα Porcelana.

Ήρθε η Στιγμή για Σήμανση στα Ζωικά Προϊόντα

Διάβασα στην "Τελευταία Σελίδα" του περιοδικού ΟΙΚΟ της Καθημερινής άρθρο της Αλεξίας Βουρεξάκηγια την σήμανση στα ζωικά προϊόντα.

Μόνο δυο σκέψεις από μένα και στη συνέχεια παραθέτω το άρθρο.

-- Είναι αδιανόητο το κράτος να ολιγωρεί και να μην προστατεύει το δικαίωμα των πολιτών του στην επιλογή της αρεσκείας τους στο τι προϊόντα θα καταναλώνουν. Αδιαφορώ αν αυτό οφείλεται σε εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων ή ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού.

-- Όταν η Ελλάδα χάνει όλα τα "τραίνα" ανάπτυξης, πρέπει να προλάβουμε την εισαγωγή μη μεταλλαγμένων προϊόντων με διάθεση στην αγορά εγχώριων και γιατί όχι και την εξαγωγή τους. Έτσι δημιουργούμε ανάπτυξη και προστιθέμενη αξία στην ελληνική παραγωγή.

"Ύστερα από 14 χρόνια δράσης της Greenpeace και των Ελλήνων καταναλωτών ενάντια στα μεταλλαγμένα και μετά από πολλές εκδόσεις Οδηγού Καταναλωτών, έχουμε καταφέρει να καθαρίσουμε τα χωράφια από μεταλλαγμένους σπόρους και τα προϊόντα από μεταλλαγμένα συστατικά.
Ήρθε η στιγμή για σήμανση και στα ζωικά προϊόντα ! Τώρα που οι περισσότερες εταιρείες παραγωγής ζωικών προϊόντων έχουν πιστοποιηθεί και εξασφαλίσει, όπως υποστηρίζουν, παραγωγή ελεύθερη από μεταλλαγμένα. Τώρα που οι ίδιες οι εταιρείες, στην πλειονότητά τους, δεσμεύονται και διεκδικούν την επισήμανση των προϊόντων τους. Τώρα που οι χιλιάδες των καταναλωτών απαιτούν σήμανση γιατί θέλουν να ξέρουν τι τρώνε ! Τώρα που ακόμα και η Πολιτεία έχει δεσμευτεί για την δημιουργία προτύπου που θα παρέχει το κρατικό σήμα ! Η σήμανση είναι απόδειξη ευθύνης απέναντι στην κοινωνία ! Ευθύνη του κράτους να προστατεύει το δικαίωμα των πολιτών να επιλέγουν αλλά και ευθύνη των ίδιων των εταιρειών, γιατί αποτελεί απαραίτητη απόδειξη αξιοπιστίας και διαφάνειας προς τους καταναλωτές. Για το λόγο αυτό εμείς θα συνεχίσουμε να προασπίζουμε το δικαίωμα χιλιάδων Ελλήνων καταναλωτών μέχρι να δούμε τυπωμένο το κρατικό σήμα στις συσκευασίες των προϊόντων.

Ο Χειρότερος Αυτοκινητόδρομος είναι το Ηπειρώτικο Τμήμα της Εγνατίας Οδού

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς ταξίδεψα μέχρι την Θεσσαλονίκη να συναντήσω παλιούς φίλους.
Η Εγνατία φυσικά έχει αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο τα ταξίδια των Ηπειρωτών, συντομότερες και πολύ άνετες διαδρομές.

Έχω όμως μια ΜΕΓΑΛΗ ένσταση.
Το τμήμα Γρεβενά - Γιάννενα της Εγνατίας οδού μπορεί να συγκριθεί μόνο με κακοδιατηρημένο επαρχιακό δίκτυο.

Μόλις "βγεις" απ' τα Γιάννενα αρχίζουν οι κακοτεχνίες και οι κακοσυντηρήσεις.
Συναντάς παντού "κλειστές" λωρίδες της Εγνατίας και τα γνωστά πορτοκαλί κολονάκια.

-- Κατολισθήσεις του οδοστρώματος σε όλο το τμήμα Γιάννενα - Γρεβενά.
-- Σήραγγες μονής κυκλοφορίας, λόγω εργασιών ?
-- Η Γέφυρα στο Περιστέρι μετατράπηκε σε γεφύρι της Άρτας.
-- Οι στροφές μετά το Μέτσοβο είναι τόσο κλειστές που μόνο αυτοκινητόδρομο δεν θυμίζουν.
-- Λακκούβες στο οδόστρωμα !!! Αν είναι δυνατόν, σε αυτοκινητόδρομο να οδηγείς με 130 χιλιόμετρα και να πέσεις σε λακκούβα !!!

Όταν οι Σουφλιάς - Καραμανλής κόμπαζαν πως παρέδωσαν περισσότερα χιλιόμετρα Εγνατίας από το ΠαΣοΚ, δεν μας προϊδέαζαν για τέτοιο χάλι.

Τα ίδια είχε κάνει και το ΠαΣοΚ με τον Αθηνών - Κορίνθου.

Μεγάλα έργα υποδομής, που αλλάζουν ριζικά την εικόνα της πατρίδας μας πέφτουν θύματα της πολιτικής άγρας ψήφων και άνομων οικονομικών συναλλαγών.
Τα "ψηφαλάτσια" είναι η μόνη σκέψη των πολιτικών τούτης της έρμης χώρας.

Όσον αφορά στα διόδια, πρώτα να διορθώσουν τις κακοτεχνίες και να μας παραδώσουν έναν αληθινό αυτοκινητόδρομο και μετά να στήσουν διόδια στην Ήπειρο.

Και μια πρόταση, αν και κανείς δεν ακούει :
Οι σήραγγες του Μετσόβου απέχουν ελάχιστα μέτρα μεταξύ τους, και σε αυτά τα λίγα μέτρα μαζεύεται αρκετό χιόνι καθιστώντας επικίνδυνη την οδήγηση. Πόσο δύσκολο είναι να κατασκευαστούν σκέπαστρα μεταξύ των σηράγγων ?